13 Δεκεμβρίου 2016

Περιπέτειες Διακοπών (Μέρος 2ο)

    Και η ιστορία συνεχίζεται, θα έλεγε κανείς... Χρονικά, βρισκόμαστε αρκετές βδομάδες μετά το τελευταίο όνειρο, το οποίο όμως πλέον είναι γεγονός και όχι απλά ένα όνειρο. Όλα έγιναν. Πέρασαν και τελείωσαν, μα δεν ξεχάστηκαν...


    Ο χειμώνας (μάλλον) έφτασε. Είχαμε μάθει για μια συναυλία από καιρό πριν και δεν βλέπαμε τη στιγμή να έρθει η ώρα τους ακούσουμε ζωντανά.. Ήταν μια πολύ γνωστή ποπ μπάντα, αλλά το όνομά της μου διαφεύγει. Θα παίζανε στο νησί. Σ' εκείνο το νησί όπου όλα είχαν προηγηθεί.. Τίποτα όμως δεν θα μας σταματούσε, ήμασταν αποφασισμένοι, γεμάτοι ενθουσιασμό και χαρά.
    Πριν καλά καλά το καταλάβουμε, η μεγάλη μέρα είχε κιόλας φτάσει. Τα πάντα ήταν έτοιμα, εκτός απ' τα εισιτήρια της συναυλίας, τα οποία θα τα κόβαμε φτάνοντας στο νησί. Μαζί με την Μάρω, πήραμε το καράβι για απέναντι. Θα πηγαίναμε μαζί γιατί βόλευε και θα βρίσκαμε τους άλλους εκεί. Η θάλασσα, περιέργως, ήταν ήρεμη και το ταξίδι στο νερό σύντομο, όμως ακολουθούσε και συνέχεια.. Κατεβαίνοντας, ο καιρός άλλαξε αισθητά προς το χειρότερο. Εμείς, δίχως άλλη επιλογή, αμέσως πήραμε το ΚΤΕΛ για να μας μεταφέρει στο χώρο της συναυλίας. Στη διαδρομή άρχισε να βρέχει και η βροχή πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε χαλάζι. Οι δρόμοι είχαν ήδη γεμίσει με νερά και σε μερικές στροφές θα έλεγε κανείς πως το λεωφορείο κολυμπούσε για να στρίψει. Είχα αρχίσει ν' ανησυχώ, αλλά δεν είπα τίποτα στην Μάρω. Στα μάτια της έβλεπα το ίδιο βλέμμα ανησυχίας και για κάποιο λόγο ένιωθα πως δεν ήθελα να το επιβεβαιώσουμε ο ένας στον άλλο.. Λίγο μετά φτάσαμε μπροστά σ' ένα σχεδόν κάθετο δρόμο, ο οποίος ήταν τόσο απότομα κατακόρυφος που δημιουργούσε καταρράκτη από τα νερά.. "Δεν μπορώ να συνεχίσω από 'δω και πέρα", είπε ο οδηγός και συνέχισε "όποιος θέλει ας κατέβει εδώ". Έτσι κι έγινε. Εμείς και μερικοί ακόμα κατεβήκαμε στη μέση του πουθενά, προσπαθώντας μάταια να πράξουμε το ακατόρθωτο. Ήταν αδύνατο να ανέβει κανείς μέχρι εκεί πάνω με ανθρώπινη δύναμη.. Γίναμε μούσκεμα και απογοητευμένοι πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ευτυχώς ο γυρισμός ήταν στιγμιαίος, δεν υπήρξαν εμπόδια.. Η υπόλοιπη μέρα κύλησε ήσυχα, δεν υπήρχε όρεξη για τίποτα, ούτε ποτέ επικοινωνήσαμε με τους άλλους για να μάθουμε αν έστω αυτοί τα κατάφεραν.. Για την ακρίβεια δεν θυμάμαι καν να κύλησε η υπόλοιπη μέρα, περάσαμε κατευθείαν στην επόμενη...
    Νωρίς το πρωί, είχαμε ένα απρόσμενο τηλεφώνημα. Ήταν η Ιωάννα και μας πληροφόρησε βιαστικά πως λόγω κακοκαιρίας, η συναυλία είχε αναβληθεί για σήμερα και μας ξεσήκωσε να ξανα-πάμε! Δεν θέλαμε και πολύ, αμέσως ετοιμαστήκαμε και φύγαμε όπως όπως, μόνο που αυτή τη φορά θα ήμασταν (και πάλι) οι τρεις μας μόνο. Τότε ήταν που μου ήρθε μια "ανύπαρκτη ανάμνηση" στο μυαλό και μου γεννήθηκε μια απορία.. Πώς είχε καταφέρει τότε να γλιτώσει η Ιωάννα? Τι είχε γίνει τελικά, γιατί δεν μας είπε τίποτα? Γιατί δεν θυμάμαι να το συζητήσαμε καθόλου?.. Τα ερωτήματά μου έμειναν αναπάντητα, δεν είχαμε χρόνο για τέτοια εκείνη τη στιγμή. Έπρεπε να βιαστούμε, να φτάσουμε στο νησί, να συναντήσουμε την Ιωάννα, να αγοράσουμε τα εισιτήρια και να βρισκόμαστε στο χώρο της συναυλίας στην ώρα μας..
    Όλα πάλι απ' την αρχή, το καράβι, το ταξίδι, ο καταρράκτης, όλα εκτός απ' τον καιρό. Η βροχή και το χαλάζι είχαν πια δώσει τη θέση τους σ' έναν ενοχλητικό, αλλά όχι ανησυχητικό, κρύο αέρα. Κάτω, είχαν ρίξει παντού αλάτι, μιας και οι δρόμοι είχαν πιάσει πάγο, λες και χιόνιζε όλη νύχτα. Θα ερχόταν και ο δήμαρχος της πόλης στη συναυλία, μάθαμε κατά τη διάρκεια της διαδρομής.. Γι' αυτό έριξαν και το αλάτι, είπε κάποιος, χωρίς να βγάζει ιδιαίτερο νόημα.. Σύντομα, φτάσαμε και στο κωμικο-τραγικό σημείο του ταξιδιού, αμφιβάλλοντας για το τι θα αντικρίζαμε αυτή τη φορά.. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ένιωθα.. Ο "καταρράκτης" είχε πλέον εξαφανιστεί και το λεωφορείο ανέβηκε με εντυπωσιακή ευκολία τον κάθετο δρόμο, αψηφώντας όλους τους προβλεπόμενους νόμους της φυσικής. Κανείς δεν είπε τίποτα, ήταν για όλους μας απολύτως φυσιολογικό μάλλον..
    Το λεωφορείο έφτασε στον προορισμό του. Μας άφησε κοντά σε κάτι πέτρινα, μισοτελειωμένα κατασκευάσματα, ανάμεσα σε κάτι πολύ χοντρές κολώνες. Έμοιαζαν με αρχαία μνημεία θα έλεγε κανείς, αλλά δεν υπήρχαν πουθενά ταμπέλες ή προστατευτικά. Ήταν ένα πολύ ήσυχο, απόμερο μέρος, αρκετά ψηλά σε υψόμετρο και αρκετά μακριά απ' την πλατεία στην οποία έπρεπε να βρεθούμε. Παρ' όλα αυτά, τίποτα δεν φαινόταν να μας ενοχλεί, αρκούσε που είχαμε φτάσει και που όλα έμοιαζαν πλέον εύκολα.. Αμέσως τρέξαμε προς τ' ανοιχτά, λαχταρώντας να δούμε την πόλη από ψηλά. Και ήταν όντως τόσο ψηλά.. Το μέρος έδειχνε παραμυθένιο από εκείνο το σημείο και όλα τόσο μικρά. Δεν μείναμε για πολύ, μιας και ο χρόνος μας περιόριζε, αλλά ευτυχώς ο δρόμος προς το κέντρο ήταν εύκολος και συντομότερος απ' ό,τι τον περιμέναμε. Τελικά, φτάσαμε.
    Ήταν πολύ διαφορετικό το να το βλέπεις από μακριά από το να βρίσκεσαι εκεί. Σε αντίθεση με την προηγούμενη "νεκρή" τοποθεσία, η κεντρική πλατεία ήταν τεράστια, ατελείωτη και γεμάτη ζωή.. Κόσμος παντού να πηγαινο-έρχεται ανάμεσα σε παρκαρισμένα, περίεργα οχήματα και αεροπλάνα, καθώς ταυτόχρονα μερικά κάτι σαν διαστημόπλοια, πετούσαν αφύσικα σιωπηλά εδώ και εκεί, σε τρομακτικά χαμηλό ύψος πάνω απ' τα κεφάλια μας. Έμοιαζε σαν να είχαμε μεταφερθεί σε άλλη εποχή, 100-150 χρόνια μπροστά τουλάχιστον.. Γινόταν ένας υπέροχος πανικός και εμείς μαγεμένοι απολαμβάναμε την κάθε εικόνα.
    Μετά από λίγη ώρα, βρήκαμε το χώρο αγοράς εισιτηρίων μαζί με μια ευχάριστη έκπληξη! Μέσα στο χάος συναντήσαμε τη Λένα -όχι τη μικρή-, η οποία μόλις είχε κόψει 2 εισιτήρια για αυτήν και για την Ιωάννα που την/μας περίμενε έξω. Δεν μάθαμε ποτέ πως βρέθηκε η Λένα εκεί και αν είχε συμβεί όλο κατόπιν συνεννοήσεως, αλλά τελικά θα ήμασταν τετράδα απ' ό,τι φάνηκε. Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που φτάσαμε στα ταμεία και περιμέναμε τα δικά μας εισιτήρια... Θα πρέπει να ήταν μια αξέχαστη συναυλία.. Μια συναυλία που ποτέ δεν πρόλαβα να "ζήσω".



17/2/15

4 σχόλια :

Purple Rompishness * p είπε...

ή στην χαμένη ατλαντίδα σας κόβω , ή σε καμιά steampunk πολιτεία .. δεν ξέρω ,αυτό σκέφτηκα .

Τί θα γίνει πάντως , σε κάθε περιγραφή ονείρου σου στο τέλος , κάτι δεν προλαβαίνεις να κάνεις .. δεν προλαβαίνεις να δεις , να ακούσεις ..
Μήπως αυτά που δεν προλαβαίνεις στα όνειρα , σου συμβαίνουν ολοκληρωμένα όταν ξυπνάς (ή είσαι ξύπνιος γνκ) ;

Jade είπε...

Purple Rompishness * p,

καλά το σκέφτηκες! Κάπως έτσι ήταν! Μια ξεχασμένη steampunk πολιτεία, κάπου στην χαμένη Αντλαντίδα.. :Ρ

Που έχεις χαθεί εσύ τόσους μήνες!? Τι κάνεις, πώς είσαι, όλα καλά?

Όλα αυτά που δεν προλαβαίνω δεν συμβαίνουν ποτέ, ή τουλάχιστον δεν συμβαίνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να τα καταλαβαίνω και να κάνω το συσχετισμό.. Μπορεί να συμβαίνουν και να περνούν απαρατήρητα, τι να πω.. :Ρ

Πώς και απ' τα μέρη μας, παρατηρώ ότι έχεις αφήσει και εσύ καιρό σκονισμένη τη γωνιά σου εδώ...

Purple Rompishness * p είπε...

Aχ, ξέγνοιστα χρόνια στην Ατλαντίδα.. Πολύ μου λείπει.

Κάτσε κάτσε, πολλές ερωτήσεις μου φαίνονται πιο δυσκολονόητες κι από την εσωτερική μου πολυπλοκότητα όταν εκτίθεται σε ματιά του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου..
Τί εννοείς χάθηκα; Εδώ είμαι, στην ίδια θέση που με άφησα.;Ρ Φβ μ έχεις, σκάιπ έχεις, αριθμό έχεις,μπλογκ επίσης, γτ να μην είσαι χαμένος εσύ κι όχι εγώ?:}

Κ για ποιά γωνιά μιλάμε;; τι να κάνω, να έρχομαι να βλέπω παλιά ποστ σ τα χω δει όλα, άσε που δεν ανεβάζεις ούτε εσύ συχνά.

Κατα τα άλλα :), καλά είμαι, αυτήν την στιγμή που μιλάμε η μύτη μου βιώνει ενα ψυχολογικό σοκ από συνάχι κ φταρνισμα, ενώ η θερμοκρασία του σώματος μ ανεβοκατεβαινει +7-7βαθμους, έχω σχεδόν ανοιχτά παράθυρα φοράω μακρυμάνικη μπλούζα με σορτσάκι, ενώ πριν έφαγα ένα παγωτό, γτ τα παγάκια δεν ήταν έτοιμα.
Μια χαρά με βρίσκω, εαμ βγάλεις απέξω την μύτη που κυλά..

Ήταν το παραλήρημα των 11.37.
=^.^

Ε τu?

(εάν παραμένουν απαρατήρητα ακόμα και μετά τον συσχετισμό, δεν έχουν νόημα;})

Jade είπε...

Purple Rompishness * p,

χαχαχαχα :Ρ
και εγώ είμαι χαμένος, ναι.. Έχω μπλέξει και εγώ με την εσωτερική πολυπλοκότητα μάλλον τελευταία και ενώ όλα πάνε καλά, συνέχεια κάτι δεν πάει και ψάχνω (νομίζω) να το βρω. Οπότε τελευταία, συνηθίζω να αφήνομαι να χαθώ, να συμβούν τα πράγματα όπως προκύψει και ας γίνει ό,τι είναι να γίνει.. Βοηθάει στο να μη σκέφτομαι πολύ.. Δεν την παλεύω με λίγα λόγια, μάλλον με έχει χτυπήσει και η ζέστη στο κεφάλι, τι να πω.. ^^'

Μιλάμε για τη γωνία τη δικιά σου, το μπλογκ σου. Με το "εδώ" εννοούσα σε ένα γενικότερο επίπεδο τα πράγματα, εδώ στην μπλογκόσφαιρα με άλλα λόγια.. :Ρ Δεν ανεβάζω συχνά πια, ναι.. Δεν υπάρχει χρόνος, ούτε διάθεση να πω πολλά πράγματα.. Άσε που οι άνθρωποι που έμειναν εδώ γύρω και περνούν από το μπλογκ, είναι μετρημένοι στα δάχτυλα.. Μάλλον και αυτοί δεν θα έχουν χρόνο και διάθεση ν' ασχοληθούν τόσο..

Ωχ, εποχιακή αλλεργία? Περαστικά στη μύτη σου και περαστικά μας όλους με αυτόν τον καιρό που κάνει.. Δεν ξέρω για εκεί, αλλά εδώ Θεσσαλονίκη ψηνόμαστε για τα καλά.. Αλήθεια, που βρίσκεσαι εσύ πλέον, σε ποια πόλη? :Ρ

Εγώ μάλλον θα κάτσω εδώ όλο το καλοκαίρι. Ετοιμάζω το επιτραπέζιο για έκδοση το χειμώνα (μάλλον), οπότε έχω αρκετή δουλειά.. Σέρνομαι όμως γιατί δεν μπορώ να κάνω και πολλά μ' αυτή τη ζέστη, δεν μου βγαίνει, καταλαβαίνεις.. Κατά τα άλλα, όλα καλά και σταθερά, με κύριο highlight του 2017 την ορκομωσία μου! Ναι, πήρα πτυχίο και εγώ επιτέλους, ποιος θα το πίστευε.. Τώρα ψάχνω κορνίζα. Αφού δεν θα το χρησιμοποιήσω, τουλάχιστον να το έχω να το βλέπω..

Ps: Συμφωνώ!, βεβαίως βεβαίως.