31 Ιανουαρίου 2018

Το Stop


    Ο οδηγός γρύλισε νευριασμένος. «Δεύτερη φορά που το πατάτε κυρία μου! Επίτηδες το κάνετε 
    Η καημένη η γριούλα έδειχνε μπερδεμένη. Χωρίς να το καταλάβει, ξαναπατάει για τρίτη φορά το stop με αποτέλεσμα να εξοργίσει ακόμα περισσότερο τον οδηγό του λεωφορείου. 
    «Αυτό ήτανφώναξε, «Θέλετε να σταματήσω; Με κοροϊδεύετε μπροστά στα μούτρα μου; Ορίστε. Με ένα θαυμάσιο τετ-α-κε το λεωφορείο βγήκε στην άκρη του δρόμου και σταμάτησε απότομα. «Εγώ τον ανεμιστήρα ήθελα...» ψέλλισε η γιαγιά.
    Αφού έβρισε για κάνα 5λεπτο τη δύστυχη γιαγιά, χρησιμοποιώντας όλο του το (περιορισμένο κατά τ’ άλλα) λεξιλόγιο, ο οδηγός ξαναέβαλε μπροστά τη μηχανή και ξεκίνησε. «Ε, τον πούστη, τον αλήτη», ψιθύρισε ένας γεράκος που καθότανε δίπλα μου. «Έ, τον πούστη», επανέλαβε. Εγώ τον κοίταξα, ένας μαραζωμένος κύριος  με τρεμάμενα χέρια, πάνω από ογδόντα με ένα πρόσωπο που είχε γίνει κατακόκκινο από τα νεύρα. Έγνεψα δείχνοντας ότι συμφωνώ με τα λεγόμενά του.
    Συμφωνούσα, η αλήθεια να λέγεται. Δεν είχε περάσει ένα λεπτό και ο ήχος του stop ξανακούστηκε μέσα στο λεωφορείο. Αυτή τη φορά συνεχόμενος. «Stop ρε αλήτη γαμώ το Χριστό σου, stop, ούρλιαξε ο γεράκος. 
    Ακολούθησε ένας φοβερός καυγάς. Ο οδηγός απειλούσε ότι θα μας γαμήσει και θα μας δείρει όλους, όχι μόνο τον παππού, ενώ τον κράτησαν δύο άτομα για να μη χειροδικήσει απέναντι στον απροστάτευτο γέροντα. Εγώ, στη θέση μου, έκπληκτος να παρακολουθώ δίχως να αντιδρώ. Τελικά ο παππούς κατέβηκε εκεί, στη μέση του δρόμου, μόνος του. Προσπαθούσα να θυμηθώ τι μου είχε ψιθυρίσει προτού πατήσει το κουμπί. «Έτσι αρχίζει η επανάσταση γιε μου», θυμήθηκα. Κοίταξα το κουμπί του stop. Τέντωσα το χέρι μου και ακούμπησα εκεί το δάχτυλό μου.
    Δεν το πάτησα. Είχαμε αργήσει μωρέ. Δε θα φτάναμε ποτέ με τον κάθε περίεργο, σκέφτηκα και κάθισα αναπαυτικά στη θέση μου.





(Από ένα φίλο, τον Μπλε..)

1 Ιανουαρίου 2018

...and a happy new year

Townes Van Zandt


Χρόνια πολλά, χρόνια καλά και αξέχαστα.
Να έχετε υγεία και να μοιράζεται χαμόγελα περαστικοί μπλογκόφιλοί μου.
Καλή χρονιά.
:)

9 Δεκεμβρίου 2017

Συνήθως

Συνήθως αποφεύγω ν' ανοίξω αυτή την συζήτηση, δεν λέω πολλά..
Ήδη απ' τις πρώτες κουβέντες εκπνέω αρκετή μαυρίλα και δεν θέλω να λασπώσω και την ψυχή του άλλου.

Η φράση "όλα καλά, ησυχία" μ' έχει γλιτώσει πολλές φορές απ' την προσπάθεια...
Όλα καλά, ησυχία. Όπως αυτή του χτυπημένου, νεκρού ζώου στην άκρη του δρόμου. Όπως αυτή του ταλαιπωρημένου άστεγου σ' ένα απόμερο παγκάκι μιας ξένης χώρας. Όπως αυτή, σε μια διάσταση ενός σταματημένου χρόνου..
Συνήθως αποφεύγω αυτή την συζήτηση γιατί δεν βοηθάει κανέναν. Γιατί είναι για γερά νεύρα, για γερά στομάχια και κάποια στιγμή φτάνει τον άλλο στο σημείο να θέλει να την αποφύγει αυτός πια.
Συνήθως αποφεύγω αυτή την συζήτηση, γιατί φοβάμαι μήπως αυτός ο άλλος καταλάβει. Μήπως καταλάβει πως έχω δίκιο, πως έτσι είναι..
Και τότε η "επιστροφή" είναι αμφιλεγόμενη έννοια..
Η συνειδητοποίηση είναι μια βαθιά πληγή στο σώμα και αφήνει ουλή για καιρό, ίσως και για πάντα, ποιος ξέρει...
Και εκεί που έψαχνες την έξοδο από τη σπηλιά για να βρεις το πολλά υποσχόμενο φως, ξαφνικά έχεις βρεθεί να θες να μπεις όλο και πιο μέσα, ψάχνοντας το σημείο όπου όλα θα είναι ήσυχα. Να βρεις την πιο σκοτεινή γωνιά και να κουρνιάσεις εκεί μέχρι ν' αποκοιμηθείς, αν και ο ύπνος προθυμοποιηθεί να σου κάνει την χάρη τότε..
Συνήθως αποφεύγω ν' ανοίξω αυτή την συζήτηση, ακόμη κι όταν είμαι μόνος. Γιατί, μετά βίας κλείνει..

Συνήθως όλα καλά..

15 Νοεμβρίου 2017

Σινεμασκόπ


Δεν μας τα λέτε καλά κύριε Bogart. Ωραία τα είπατε, ωραία τα κάνατε αλλά λίγο αδύνατο αυτό που ζητάτε. Ε, πως? Συζητάμε τόση ώρα και τίποτα. Δεν νομίζω να καταλάβατε την κατάστασή μου, ούτε και την ερώτηση που σας έκανα. Ας είναι. // Πως? Χαχαχα, μα είσαι θεοπάλαβος μωρέ James! Ακούς εκεί! Τόσο απλό νομίζεις μωρέ ότι είναι? Ίσως ναι, ίσως για σένα να είναι. Θα μου πεις, δεν κώλωσες να το πεις σε κοτζαμάν Abra. Άντε, αυτό σου το δίνω. // Σε ακούω, μη φωνάζεις. Όχι, δεν θα το τραγουδήσω. Δεν το κάνει πιο εύκολο, ούτε πιο απλό, ούτε τίποτα. Άφησε το μικρόφωνο, βγάλε αυτά τα ηλίθια γυαλιά, έλα κάτσε δίπλα μου και σώπασε. // Σουτογραψανκαι το είπες! Μη μου το παίζεις εμένα ρομαντικός και αηδίες. Δεν περνάνε σε μένα αυτά, σε είδα και τις άλλες φορές! Σε φοβήθηκε το μάτι μου διάολε. Καλή ατάκα, δε λέω, αλλά δεν με βοηθάς. Θα ρωτήσω αλλού...
Απογοητεύομαι. Όλοι μου λέτε το ίδιο! Σας βαρέθηκα λιγάκι. Εσείς είχατε, κάμερες, φώτα, βοηθούς, σενάρια, έτοιμα λόγια και ότι μπορείς να φανταστείς. Και το σημαντικότερο. Αν δεν πήγαινε κάτι καλά, γυρνούσατε μαγικά τον χρόνο πίσω και το ξανά-προσπαθούσατε μέχρι να το πετύχετε. Μέχρι να βγει τέλειο. Εκεί την πάτησα. Σας πίστεψα τόσο πολύ, που συνήθισα στο τέλειο. Όμως εγώ δεν έχω κλακέτα, δεν έχω δεύτερη λήψη. Χμ, ας είναι. Δεν ξέρω γιατί άνοιξα αυτή τη συζήτηση, βλακεία μου. Συνεχίστε έτσι, σας αγαπώ...





(Από ένα φίλο, τον Μπλε..)