23 Δεκεμβρίου 2018

Board Game Development Tips (vol.1)


...Γενικότερα, θεωρείται "λάθος" όταν σ' ένα αντικείμενο ενός παιχνιδιού, το οποίο έχει πολύ συγκεκριμένες ιδιότητες, εμφανίζονται δύο διαφορετικές εικόνες (illustrations). Γιατί και η εικόνα είναι για τον παίκτη μια πληροφορία, η οποία πρέπει κάτι να λέει, κάτι να χαρακτηρίζει (όπως είναι το κόστος, το όνομα, οι πόντοι κλπ.). Εάν δε χαρακτηρίζει κάτι ουσιαστικό, το επιπλέον art, καλό είναι να παραλείπεται, καθώς είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει σύγχυση και απορίες στον παίκτη· του τύπου: "Τώρα αυτά αφού κάνουν το ίδιο πράγμα, γιατί έχουν διαφορετική εικόνα? Μήπως δεν κάνουν ακριβώς το ίδιο και κάτι ξεχνάω?" (και στη συνέχεια ανατρέχει στο rulebook για επιβεβαίωση)... Το αναφέρω και από προσωπικής εμπειρίας, μιας και μας είχε τύχει σαν παρέα κάποια στιγμή και αφού σκαλίσαμε ξανά τους κανόνες, είπαμε "α, οκ, απλά μάλλον για ομορφιά το έκαναν".
Το
Dogs and Bones, όταν το παίξαμε στην Αθήνα, παρότι είχε πολύ απλό art, ήταν απόλυτα λειτουργικό. Έμαθα τις ιδιότητες των 2 σκύλων, τις ταύτισα με τις αντίστοιχες εικόνες τους και από 'κεί και πέρα δε χρειαζόταν να ξοδέψω χρόνο και σκέψη στο ποιος κάνει τι· ήταν πολύ ξεκάθαρο λόγω σχεδίου και διαφοράς χρώματος (το ένα σκυλί απ' το άλλο). Σε αντίθετη περίπτωση, όπως τώρα που βλέπω 16 διαφορετικά σκυλάκια, θα πρέπει κάθε φορά -τουλάχιστον στις πρώτες παρτίδες- να κοιτάζω ξανά και ξανά τις ιδιότητες για να επαληθεύω τις διαφορές· πράγμα όχι τόσο εύκολο, μιας και τα πλακίδια είναι αρκετά μικρά και οι πληροφορίες μέσα σε αυτά ακόμα μικρότερες. (Υπόψιν ότι ο παίκτης θα πρέπει να μπορεί να ελέγχει και τα σκυλιά του αντιπάλου).



(από μία συζήτηση, 22.12.18)

26 Οκτωβρίου 2018

Rupiyah: A Boy Full of Desires


Μετά από 2 χρόνια προετοιμασίας, δοκιμών και αλλαγών, οι κόποι επέφεραν καρπούς. Μια αρχικά "μικρή ιδέα" μεγάλωσε, αναπτύχθηκε και πλέον έφτασε στο τέλος της, προσφέροντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα! Ο λόγος, για το επιτραπέζιο "Rupiyah: A Boy Full of Desires", την πρώτη επίσημα ολοκληρωμένη δουλειά μου στον χώρο των συγκεκριμένων παιχνιδιών. Σε αντίθεση με ό,τι παιχνίδι έχω σχεδιάσει στο παρελθόν, το συγκεκριμένο δουλεύτηκε πολύ-πολύ περισσότερο, με μεγάλη αγάπη, υπομονή και φυσικά, στόχο την έκδοση.


Πριν λίγο καιρό λοιπόν, ολοκληρώθηκε το πρωτότυπο (σε 100% DIY μορφή), με τη μορφή που φαίνεται στις φωτογραφίες και σύντομα θα είναι έτοιμη και η αγγλική version του. Το παιχνίδι είναι στρατηγικής και δε θα πω ψέματα, εμπεριέχει αρκετές πληροφορίες, δεν είναι ένα παιχνίδι για όλους, θα έλεγε κανείς. Παρ' όλα αυτά, για όσους ασχολούνται λίγο παραπάνω με επιτραπέζια, δε θεωρείται ένα "βαρύ" παιχνίδι και δεν είναι τόσο πολύπλοκο όσο θα μπορούσε (σε σχέση με άλλα αντίστοιχα) ή όσο φαντάζει τέλος πάντων... Μελλοντικά, ίσως αναφερθώ και σε περισσότερες λεπτομέρειες του παιχνιδιού· προς το παρόν λέω να σας κρατήσω λίγο σε αγωνία..

Πρώτος επίσημος σταθμός τής Rupiyah λοιπόν, ο διαγωνισμός EPITRAPEZIO 2018, ο οποίος λαμβάνει μέρος στα πλαίσια της AthensCon στις 1 & 2 Δεκεμβρίου (προφανώς στην Αθήνα). Όποιοι τυχαίνει να βρίσκεστε εκεί εκείνες τις μέρες, θα χαρώ ιδιαιτέρως να σας παρουσιάσω το παιχνίδι και από κοντά και να ανταλλάξουμε απόψεις. :)

21 Αυγούστου 2018

Άντε γιατί...

*Πότε βάζουμε τελικό «ν»;
Γιατί γράφουμε «τον κήπο» αλλά «το γαμπρό»; Όταν το «τον» ή το «την» είναι άρθρο (και όχι αντωνυμία – π.χ. τον μισώ – οπότε παίρνει πάντα τελικό «ν»), παίρνει «ν» εφόσον η λέξη που ακολουθεί ξεκινά από φωνήεν ή από τα εξής σύμφωνα: κ, π, τ, ξ, ψ και μπ, ντ, γκ, τσ, τζ. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις δεν παίρνει «ν». Παρ’ όλα αυτά, γλωσσολόγοι, όπως ο καθηγητής Τσοπανάκης, προτείνουν το αρσενικό άρθρο «τον» να γράφεται πάντα με «ν» ώστε να ξεχωρίζει από το ουδέτερο «το».

*Πότε βάζουμε κόμμα πριν από αναφορική πρόταση;
Πώς αλλάζει το νόημα με ένα κόμμα πριν από αναφορική πρόταση; Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση «Δεν έφαγαν τα φρούτα που ήταν σάπια». Έτσι, χωρίς κόμμα, εννοεί πως από όλα τα φρούτα που υπήρχαν, δεν έφαγαν αυτά τα οποία ήταν σάπια. Τώρα, αν γράψουμε «Δεν έφαγαν τα φρούτα, που ήταν σάπια», εννοούμε πως όλα τα φρούτα ήταν σάπια. Στην πρώτη περίπτωση, η αναφορική πρόταση προσδιορίζει άμεσα το υποκείμενο, ενώ στην δεύτερη όχι.

*Πότε παίρνουν τόνο το «που» και το «πως»;
Τα «που» και «πως» τονίζονται όταν είναι ερωτηματικά, ακόμη κι αν βρίσκονται σε πλάγια πρόταση – π.χ. «Πού πας;» ή «Πες μου πώς σε λένε». Επίσης, τονίζονται στις εκφράσεις «πού και πού», «αραιά και πού», «πώς και πώς». Όταν δεν τονίζονται, είναι αναφορικά, δηλαδή το «που» σημαίνει «ο οποίος» και το «πως» σημαίνει «ότι» (π.χ. «εκείνος που φταίει» ή «πες μου πως είναι αλήθεια»).

*Παίρνουν τόνο οι αντωνυμίες «μου, σου, του»;
Στους αδύνατους τύπους των αντωνυμιών όπως οι παραπάνω, προστίθεται τόνος όταν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτούν ως εγκλιτικές. Δηλαδή θα γράψουμε «Η φίλη μου είπε» όταν εννοούμε «η δική μου φίλη είπε», ενώ θα γράψουμε «Η φίλη μού είπε» όταν εννοούμε «η φίλη είπε σε εμένα».

*Πότε λέμε «τριάμισι» και πότε «τρεισήμισι»;
Όλα εξαρτώνται από το όνομα που συνοδεύουν τα συγκεκριμένα αριθμητικά. Όταν είναι ουδέτερο, θα πούμε τριάμισι (π.χ. τριάμισι φρούτα και όχι τρεισήμισι φρούτα), ενώ στις άλλες περιπτώσεις θα πούμε τρεισήμισι (π.χ. τρεισήμισι σοκολάτες).

*Πότε το «ότι» γράφεται «ό,τι»;
Ένας εύκολος τρόπος να θυμάστε πότε πρόκειται για «ό,τι» είναι να μπορείτε νοητά να το αντικαταστήσετε με τη λέξη «οτιδήποτε» ή τη φράση «αυτό το οποίο». Σε διαφορετική περίπτωση, το ότι είναι ειδικό και σημαίνει «πως». Στην πρώτη περίπτωση λοιπόν λέμε «Πες μου ό,τι θέλεις» (δηλαδή οτιδήποτε θέλεις/αυτό το οποίο θέλεις) και στη δεύτερη περίπτωση «Πες μου ότι θέλεις» (δηλαδή πες μου πως θέλεις).

*Πότε λέμε «επέλεξε» και πότε «επίλεξε»;
Στην προστακτική, δεν χρησιμοποιούμε χρονική αύξηση (το «ε» πριν το ρήμα ή μετά την πρόθεση). Έτσι, για παράδειγμα, η λέξη «επέλεξε» είναι γ’ πρόσωπο του Αορίστου ενώ η λέξη «επίλεξε» είναι β’ πρόσωπο Προστακτικής. Άλλα παραδείγματα σωστής προστακτικής είναι τα «παράγγειλέ μου» (και όχι παρήγγειλε μου), «υπόκυψε» (και όχι υπέκυψε), «κατάπληξέ τους» (και όχι κατέπληξέ τους).

*Κατ’ αρχήν ή κατ’ αρχάς;
Το «κατ’ αρχήν» σημαίνει «στα βασικά σημεία», όπως για παράδειγμα όταν μιλάμε για ένα νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ως προς την ουσία του, τις βασικές αρχές του. Επίσης, σημαίνει «για λόγους αρχής». Αντίθετα, το «κατ’ αρχάς» είναι αυτό που θα πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν εννοούμε «στην αρχή, αρχικά».

*Λέμε «όλους όσους» ή «όλους όσοι»;
Το σωστό είναι «χαιρετώ όλους όσοι ήρθαν» και όχι «χαιρετώ όλους όσους ήρθαν» γιατί το «όσοι» είναι υποκείμενο στο ρήμα που ακολουθεί. Ωστόσο, θα πούμε «όλους όσους» όταν αντί για υποκείμενο είναι αντικείμενο (π.χ. στην πρόταση «χαιρετώ όλους όσους ξέρω»).

*Όσον αφορά κάτι ή σε κάτι;
Είναι τελικά εμπρόθετη ή απρόθετη η σύνταξη του ρήματος «αφορώ»; Η αρχική σύνταξη του ρήματος, όταν αυτό σήμαινε «αποσκοπώ, αναφέρομαι σε κάτι» και με αυτή τη σημασία χρειάζεται πρόθεση (π.χ. «το θέμα αυτό αφορά στην εκπαιδευτική πολιτική»). Ωστόσο, πλέον είναι συχνότερη η χρήση του ρήματος «αφορώ» με την σημασία του «ενδιαφέρω», οπότε και δεν χρειάζεται πρόθεση («αυτό δεν σε αφορά» και όχι «αυτό δεν αφορά σε εσένα»). Γενικότερα, στον ανεπίσημο προφορικό λόγο έχει επικρατήσει η απρόθετη σύνταξη, αλλά ο καθηγητής γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτης αναφέρει πως «είναι ορθότερη η σύνταξη «αφορώ σ» (πβ αποβλέπω, αποσκοπώ σε).