Μια στιγμή.

Τέσσερις και τριάντα τρία και κάτι δευτερόλεπτα.. Δεν τους έπαιρνε ο ύπνος με τίποτα.. Ακόμα και η βαρετή ταινία που είχαν βάλει να παίζει μήπως και τους νυστάξει, είχε πια τελειώσει και το μόνο που είχε απομείνει να γεμίζει το χώρο εκτός απ' τα δύο άγρυπνα, σιωπηλά σώματά τους, ήταν η μουσική των τίτλων πριν κλείσει πια τελείως και το player.. Έξω έβρεχε ασταμάτητα από ώρα, από μέρες, αλλά εκείνη τη νύχτα ο κεντρικός δεν άδειαζε από κίνηση.. Σαν να μην κοιμόταν μαζί τους ολόκληρη η πόλη από συμπαράσταση... Έμειναν για λίγο έτσι χωρίς να πουν λέξη. Ξαπλωμένοι, με κλειστά μάτια και μισοσκεπασμένοι, απολαμβάνοντας τη νανουριστική μελωδία της άρπας και του φλάουτου, σαν μια ιερή στιγμή εξαγνισμού ψυχής.. Σαν μια στιγμή πνευματικής γαλήνης, έστω και σε μια τόσο περασμένη ώρα.. Το είχαν τόσο ανάγκη και οι δύο.. Πόσο μάλλον μετά από μια τέτοια μέρα... Ύστερα από λίγο οι λέξεις έσπασαν ξαφνικά τη σχεδόν απόλυτη ησυχία.. "Άκου τη μουσική", είπε. "Ε?", ρώτησε η άλλη φωνή. "Άκου τη μουσική προσεκτικά", επανέλαβε και συνέχισε.. "Αν κλείσεις τα μάτια και συγκεντρωθείς στη μουσική τότε θα δεις πως ο ήχος των αυτοκινήτων μοιάζει με θάλασσα..". Ένα απρόσμενο χαμόγελο έκλεισε τη σύντομη κουβέντα και επανέφερε και πάλι τη σχεδόν απόλυτη ησυχία, μέχρι που τελικά έπαψε κι αυτή να είναι σχεδόν...

~ Παραδεισένια Κόλαση ~

Σάββατο σήμερα. Πέρασε κιόλας μία βδομάδα..

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο θα είναι ένα απ' τα πιο αξέχαστα Σαββατοκύριακα της ζωής μου θαρρώ.. Έχεις πάει ποτέ αποκριάτικο καρναβάλι στην Πάτρα? Ε, να πας! Εμείς, γύρω στα 10 άτομα, είχαμε την ιδέα από πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων.. Ε, τελικά τα καταφέραμε και πήγαμε.. Τέσσερις μέρες, τέσσερις αξέχαστες μέρες με ακραίες τρέλες, ξενύχτια, αλκοόλ και άπειρη όρεξη για ξεφάντωμα! Άλλο να το λέω, σόρρυ, να το γράφω ήθελα να πω, και άλλο να το ζεις.. Ειλικρινά, είχα να νιώσω έτσι από τα 16-18 μου..

Έχω περάσει πολύ όμορφα καρναβάλια και πολλά μέρη έχουν ωραίες παρελάσεις και ιβέντς εκείνες τις μέρες, αλλά στην Πάτρα είναι το κάτι άλλο! Έχει ΤΌΣΟ ΠΟΛΎ κόσμο να πηγαίνει πάνω κάτω στους δρόμους μέχρι τις 8-9 το πρωί, τρεις μέρες συνεχόμενα -με ελάχιστο πάντα ύπνο- αλλά η διάθεση στα ύψη, να μην πέφτει με τίποτε σου λέω! Άλλοι τρέχουν, άλλοι φωνάζουν και τραγουδάνε, άλλοι σπάνε μπουκάλια και καίνε βεγγαλικά, καπνοί παντού, σειρήνες των καταστημάτων να βαράνε από δω κι από 'κει, κομφετί να έχουν γίνει ένα με τα λασπόνερα κάτω στο έδαφος, πανικός σου λέω! Μια αυθεντική παραδεισένια κόλαση! Και θες δε θες ακολουθείς κι εσύ. Δεν πα' να είσαι κομμάτια, να έχεις πιει τα κέρατά σου και στις φλέβες σου να ρέει 85,33% αλκοόλ, να στάζουν αίμα τα μάτια σου απ' την κούραση και να βγάζουν καπνούς τ' αυτιά σου απ' τις εντάσεις των ηχείων της πόλης, δεεεν έχει, απ' το πουθενά, ως δια μαγείας, ξαφνικά θα βρεις κουράγιο και δύναμη και θα χοροπηδάς σαν το κατσίκι μαζί με όλους τους άλλους! Σαν μια τεράστια παρέα. Και πραγματικά, αυτό συμβαίνει, το έζησα σου λέω! Όλοι σου μιλάνε, χορεύουνε μαζί σου, διασκεδάζουν σαν να είστε γνωστοί από καιρό και ας μπορεί τελικά μετά από εκείνες τις μέρες να μην τους ξανα-δεις ποτέ στη ζωή σου.. Και ξέρεις πιο είναι το πιο αστείο? Που όλοι παίρνουν τόσο στα σοβαρά τους ρόλους τους! xD Οι αστυνομικοί κυνηγάνε τους αναρχικο-σαματάδες και τους δολοφόνους, οι παπάδες ξορκίζουν τους δαίμονες και ό,τι άλλα "κακά" πλάσματα κυκλοφορούν ελεύθερα και φυσικά όλοι μαζί ξεχνούν τις έχθρες τους τις ώρες της παρέλασης.. Και τι τέλεια εκείνα τα άρματααα! Πρώτη φορά τα είδα από κοντά.. Στη Θεσ/νίκη μικρός τα έβλεπα όλα πάντα απ' την τηλεόραση και αναρωτιόμουν γιατί δε γίνεται κάτι ανάλογο και στην πόλη μας αφού και καλά είναι τόσο σημαντική, όντας συμπρωτεύουσα..

Και προπάντων όλα ξεκινούν απ' την καλή παρέα. Αυτό ισχύει παντού, αλλά ειδικά σε τέτοιες μικρο-εκδρομές, αν είσαι με άτομα που γουστάρεις, ε, δεν παίζει, θα περάσεις υπέροχα. Και ευτυχώς, νιώθω πολύ τυχερός που τελικά τα καταφέραμε και την πραγματοποιήσαμε αυτήν την μοναδική εξόρμηση, γιατί μέχρι και την τελευταία ημέρα κάποιοι δεν ήταν σίγουροι, δεν είχαμε βγάλει εισιτήρια και γενικά το όλο πράγμα όδευε προς την ματαίωση του.. Και κάθε του χρόνου πολλά αλλάζουν, ποτέ δεν ξέρεις αν θα μπορείς, αν όλα θα έρθουν όπως τα σκέφτεσαι κλπ.. Αλλά τώρα τι σου λέω κι εσένα, το θέμα είναι να πάτε όλοι του χρόνου στο Πατρινό καρναβάλι! Και μακάρι *φτου, φτου* (αν είμαι ακόμα εδώ γύρω...) να μπορέσω να ξανα-πάω κι εγώ! ^^

Πάντως, το αστείο και τελικά αυτό που αποκόμισα σαν συνολική αίσθηση, είναι πως, ο κόσμος το έχει πολύ ανάγκη όλο αυτό και ίσως και συχνότερα.. Και παρόλο που όλοι είναι σοβαροί και "κύριοι και κυρίες" στις καθημερινότητές τους, όλοι παραβαίνουν τους κανόνες τους και αποκαλύπτουν ουσιαστικά τις πραγματικές τους διαθέσεις, καλυπτόμενοι από τις ενδυμασίες και τις μάσκες τους. Αλλά τελικά, το μόνο καταφέρνουν/καταφέρνουμε όλοι φορώντας αυτές τις μάσκες, είναι απλά να μας αποδεικνύουμε το πως είναι το να "βγάζεις" τις μάσκες...

Ως σωστός καουμπόι που ήμουν κι εγώ, εκείνες τις μέρες, εκτός απ' την ενδυμασία, προφανώς άκουγα και τραγουδούσα τα ανάλογα τραγουδάκια της πόλης μου..! Ορίστε λοιπόν, σας αφιερώνω ένα απ' αυτά.
Άντε και καλή Άνοιξη πια..

Άλλη μια χρονιά... Όλα ίδια, όλα ωραία..

'Ντάξει, όπως τη βρίσκει ο καθένας, τι να πω...

(ορίστε το πιο αγαπημένο μου βίντεο με σκυλάκι στο ιντερνέτ!..που λέει και ο παππούς μου..)

Απαίσιος συνεχίζει ο καιρός εδώ και 15 μέρες.. Μην προλάβω να πατήσω το πόδι μου στο βρωμό...γκχμ, γκχμ, στην Κερκυρούλα μας εννοούσα, αμέσως να βρέξει!.. Πφφ, τουλάχιστον είναι η τελευταία χρονιά λέω.. Λέεεω τώρα...

Τέσπα, παρά τη βροχή και όλα τα υπόλοιπα προβλήματα και την εξεταστική και δε ξέρω τι άλλο, η διάθεσή μου παραμένει ακλόνητη, διότι οι χειμωνιάτικες διακοπές μου γέμισαν για τα καλά τις μπαταρίες! ^^ Παρ' όλα αυτά, ελπίζω γρήγορα στην Άνοιξη και στις τέλειες εκείνες μέρες με τις πρώτες βόλτες στα πάρκα..
Άντε και καλή χρονιά και σε αυτούς που δεν είπαμε..

Ή που δεν πρόλαβαν να την ακούσουν... ;)

Μια Άγνωστη Ταυτότητα, ένας Φίλος και ό,τι Δεν Πρόλαβαν Ποτέ...

Καναδάς 1833.
Κεμπέκ, Μόντρεαλ.
Χειμώνας.



    Ήταν μαζί απ' τα 20 μ' έναν ανεξίτηλο έρωτα να τους περιβάλει την κάθε μέρα που ξημέρωνε.. Πλέον είχαν μετακομίσει στο σοφό βουνό, όπως το έλεγαν, σε μια μικρή καλύβα, μερικά χιλιόμετρα έξω απ' το χωριό στο οποίο είχε μεγαλώσει εκείνη.. Ολομόναχοι. Ήταν φιλήσυχοι και απλοϊκοί άνθρωποι, δε θα άντεχαν τα τόσα βλέμματα και την περιέργεια των ανθρώπων αν έμεναν παραπάνω εκεί.. Η φυγή τους στο γαλήνιο αυτό βουνό ήταν προσχεδιασμένη απ' τις μέρες της γνωριμίας τους.. Αυτός δεν είχε παρελθόν εδώ και πολλά χρόνια.. Η μνήμη του τον είχε εγκαταλείψει από τη μέρα του ατυχήματος... Οι πραγματικοί του γονείς και οι ρίζες του παρέμεναν ένα δεδομένο πια μυστήριο.. Ποτέ του όμως δε θα μπορούσε να ξεχάσει εκείνο το ατίθασο μαύρο άλογο και την αφέλεια της νεανικής του ηλικίας...
    Εκεί, ο Τακκ όπως τον φώναζαν, εργαζόταν ως ξυλοκόπος πουλώντας ξύλα στα χωριά τριγύρω και στην πόλη, ενώ η Βιολέτα αγαπούσε πολύ τα φυτά και ασχολιόταν με τις καλλιέργειες σπάνιων λουλουδιών και άλλων, ανακαλύπτοντας και δημιουργώντας κατά καιρούς διάφορα φυτικά βότανα.. Μια χειμωνιάτικη μέρα, καθώς συμμάζευε την αυλή περιμένοντάς τον να επιστρέψει, τον είδε από μακριά να πλησιάζει κρατώντας με το ένα του χέρι το καρότσι με τα ξύλα και με το άλλο να έχει στην αγκαλιά του μια ιδιαίτερη παρέα.. Έμοιαζε με κουτάβι, μόνο που τελικά δεν ήταν απλά ένας σκύλος. Όταν πλησίασε κι άλλο σιγουρεύτηκε.. Δεν ήταν παρά ένα μικρό, παιχνιδιάρικο λυκάκι!..
    "Το βρήκα στο δάσος, δηλαδή αυτό με βρήκε, καθώς έκανα ένα διάλειμμα για να ξεκουραστώ, καθισμένος κάτω από ένα δέντρο", είπε. "Πράγμα περίεργο για λύκο, διότι ήταν ολομόναχο και οι λύκοι κινούνται σε αγέλες, δεν τις συνηθίζουν τέτοιες μοναχικές βόλτες, ειδικά σ' αυτές τις ηλικίες", συμπλήρωσε. Πράγματι, ήταν πολύ μικρό.. Πώς κατάφερε άραγε να χαθεί και να ξεμείνει έτσι μόνο του το καημένο, σκέφτηκε η Βιολέτα, καθώς το χάιδευε στοργικά στο κεφαλάκι του. "Θέλω να το κρατήσουμε, να μεγαλώσει μαζί μας", είπε με σοβαρό ύφος ο Τακκ.. Εκείνη τέντωσε τα μάτια της ξαφνιασμένη. "Μα, μα πώς, είναι λύκος· δεν είναι τόσο απλό, θα είναι επικίνδυνο", είπε σαστισμένη. "Μη φοβάσαι γι' αυτό, θα το φροντίσω εγώ και θα μεγαλώσει μια χαρά", της είπε εκείνος προσπαθώντας να την καθησυχάσει.. Και έτσι και έγινε..
    Ο καιρός πέρασε και ο Λόουν, όπως τον ονόμασαν, μεγάλωσε παρέα με την αγάπη τους, χωρίς ποτέ του να δημιουργήσει κάποιο πρόβλημα. Σαν ένας πιστός, καλός φίλος δίπλα στον Τακκ, όπου κι αν πήγαινε, ό,τι κι αν έκανε.. Σαν το παιδί που ποτέ δεν είχαν... Μια μέρα όμως, όπως όλες τις άλλες, όπου οι δυο τους είχαν πάει στο δάσος, ένα απρόσμενο τηλεφώνημα ήρθε στο σπίτι. Ήταν από τους γονείς της Βιολέτας, οι οποίοι ήθελαν να τους ενημερώσουν πως είχαν λάβει ένα περίεργο γράμμα εκείνο το πρωινό από μία άγνωστη γυναίκα που ισχυριζόταν πως είναι η πραγματική μητέρα του Τακκ, αιτιολογώντας στο γράμμα τους λόγους για τους οποίους είχε εξαφανιστεί όλο αυτό το διάστημα και παρακαλώντας τους να επικοινωνήσουν και να κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις, ώστε να λυθεί επιτέλους αυτό το μυστήριο.. Η Βιολέτα ξαφνιάστηκε, σίγουρα δεν περίμενε μια τέτοια είδηση, μα χάρηκε κιόλας ταυτόχρονα, διότι γνώριζε πως αν όντως ήταν αλήθεια κάτι τέτοιο, θα χαροποιούσε ιδιαίτερα τον αγαπημένο της..
    Καθώς λοιπόν τους περίμενε να γυρίσουν για να μοιραστεί μαζί του τα ελπιδοφόρα νέα, παρατήρησε κάτι ανησυχητικό.. Είχαν περάσει ώρες από τη στιγμή που θα έπρεπε να είχαν επιστρέψει κανονικά και είχε πια αρχίσει να νυχτώνει. "Μα τι στο καλό κάνουν τόσες ώρες? Απ' το πρωί είναι έξω, δε μπορεί ακόμη να κόβουν ξύλα!", σκέφτηκε. Έξω φυσούσε αρκετά και από μέρες χιόνιζε ασταμάτητα.. Ο νους της πήγε αμέσως στο κακό... Ντύθηκε πρόχειρα με ό,τι πιο ζεστό βρήκε και βγήκε έξω τρέχοντας, κλείνοντας απότομα την πόρτα πίσω της. Ευτυχώς δε χρειάστηκε να περιπλανηθεί για ώρα, ο αγαπημένος της ήταν κοντά.. Μα το ένστικτό της, δυστυχώς, δεν την πρόδωσε. Μόλις τον είδε πάγωσε για ένα δευτερόλεπτο βγάζοντας μια πνιχτή κραυγή, έτοιμη να ξεσπάσει σε κλάματα. Ήταν μόνος του. Το μπουφάν του και ο σκούφος του ήταν ξεσκισμένα σε κομμάτια, πεταμένα αριστερά και δεξιά βαμμένα στο κόκκινο και καλυμμένα από λευκό.. Αυτός, στο έδαφος, αναίσθητος και άσχημα τραυματισμένος, γεμάτος από λυσσασμένες δαγκωνιές.. Αμέσως, έτρεξε κοντά του να τον βοηθήσει, ουρλιάζοντας, μη μπορώντας να συγκρατήσει τα συναισθήματά της, με το πρόσωπό της ζωγραφισμένο από ατελείωτα δάκρυα, που διέσχιζαν άτακτα τα μαγουλά της και έπεφταν παγωμένα στο χιονισμένο έδαφος..
    Μέσα στην επόμενη ώρα βρισκόντουσαν ήδη στο νοσοκομείο του κοντινότερου χωριού, απ' όπου και είχε καλέσει βοήθεια νωρίτερα η Βιολέτα. Πράγματι, ήταν πληγές από δαγκωνιές λύκου, όπως επιβεβαίωσαν και οι γιατροί. "Η κατάστασή του είναι πολύ κρίσιμη. Παλεύει για τη ζωή του με νύχια και με δόντια, όπως και εμείς άλλωστε, μα τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα", είπε ο υπεύθυνος της ομάδας.. Τον είχαν μέσα στο δωμάτιο της εντατικής και αυτή εκεί, στον χώρο αναμονής να πηγαίνει πάνω κάτω φουρτουνιασμένη, μη μπορώντας να ηρεμήσει και κοιτάζοντας συνεχώς το ρολόι.. Οι χτύποι του λεπτοδείκτη..οργισμένες σφυριές στ' αυτιά της.. Κάθε λεπτό που περνούσε έμοιαζε αιώνας για αυτήν.. Κάθε δευτερόλεπτο..χίλιες σκέψεις.. Μα δε μπορούσε παρά να περιμένει, να ελπίζει. Οι ώρες πέρασαν χωρίς καμία αλλαγή, χωρίς καμία βελτίωση. Η νύχτα είχε πλέον σκεπάσει για τα καλά το χωριό και τ' άστρα είχαν βγει για τη βραδινή τους βόλτα.. Πως θα μπορούσε να το κάνει ποτέ αυτό ο Λόουν μετά από τόσα χρόνια, μετά από ό,τι έζησαν μαζί? Πόσο πιο όμορφα θα ήταν όλα τώρα αν δεν είχε αφήσει τότε τον Τακκ να κρατήσουνε αυτόν το λύκο, σκέφτηκε.. "Είχα δίκιο, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, έτσι και ο Λόουν. Οι λύκοι είναι λύκοι και οι άνθρωποι άνθρωποι", είπε στον εαυτό της και έσφιξε τα δόντια της από θυμό και απογοήτευση..
    Τελικά η πόρτα άνοιξε, ο γιατρός βγήκε με αργά, φοβισμένα θα έλεγες, βήματα και την κοίταξε κατάματα.. "Λυπάμαι", είπε, "δυστυχώς είχε χάσει πολύ αίμα, δεν τα καταφέραμε. Λυπάμαι πολύ"... Η Βιολέτα έμεινε ακίνητη. Ένιωσε στιγμιαία τη γη να χάνεται κάτω απ' τα πόδια της. Πριν προλάβει να εκδηλώσει κάποια αντίδραση βρέθηκε στο έδαφος λιπόθυμη.. Αυτό ήταν. Όταν πια άνοιξε τα μάτια της ήταν πλέον στο σπίτι των δικών της, πίσω στο χωριό, μαζί με άλλους συγγενείς και φίλους.. "Πείτε μου πως ήταν όνειρο παρακαλώ! Πείτε μου πως δεν είναι αλήθεια!", εκλιπαρούσε τους πάντες γύρω της, μα δεν έπαιρνε απάντηση από κανέναν.. Όλοι κοιτούσαν σιωπηλοί. Δεν υπήρχαν πια λέξεις...
    Οι μέρες πέρασαν, η Βιολέτα γύρισε πλέον πίσω στο πατρικό της, μη έχοντας άλλη επιλογή και όλα εξελίχθηκαν όπως ήταν αναμενόμενο. Οι καλλιέργειες δεν είχαν πια νόημα για αυτήν.. Σαν τελευταία κίνηση, ως ένδειξη της αγάπης της, δεν έχασε άλλο χρόνο και αμέσως πήγε και βρήκε εκείνη την άγνωστη γυναίκα να την ενημερώσει για την τραγωδία του Τακκ και για να μάθει περισσότερα για αυτήν.. Μέσα στις επόμενες ημέρες έσπευσε να κάνει εκείνες τις εξετάσεις DNA του αγαπημένου της, μιας και γνώριζε πως αυτό θα ήθελε και εκείνος. Παράλληλα δε, πήγε και για μία ακόμα εξέταση... Όταν τελικά βγήκαν τα αποτελέσματα πήγαν μαζί να τα παραλάβουν. Η αγωνία τους δεν περιγραφόταν. Ο γιατρός μόλις τις είδε τις αναγνώρισε και αμέσως πήγε να φέρει το φάκελο.. Επιστρέφοντας, κοντοστάθηκε λίγο, τις κοίταξε και χαμογέλασε.. Δεν ήταν ψέματα. Η γυναίκα δάκρυσε από συγκίνηση.. Τα πάντα ήταν αλήθεια, ήταν όντως η μητέρα του! Μια μητέρα που οι ατυχίες της ζωής δεν την άφησαν ποτέ να γνωρίσει το γιο της και τώρα που όλα πια είχαν ξεκαθαρίσει αυτός δεν ήταν εκεί να μοιραστεί τη χαρά μαζί της.. Όσο για το αίμα που κυλούσε στις φλέβες του άτυχου Τακκ, αυθεντικό Ινδιάνικο. Και όπως επιβεβαιώθηκε εκ των υστέρων, της φυλής των Μόχοκ.
    Λίγο αργότερα, μαζί με αυτά τα νέα, ήρθαν και τα αποτελέσματα της δεύτερης εξέτασης.. Διπλή η συγκίνηση. Δάκρυα χαράς πλημμύρισαν τα πρόσωπά των δύο γυναικών συνοδευόμενα στη συνέχεια από αγκαλιές και χαμόγελα. Τα αποτελέσματα βγήκαν θετικά, οι πόνοι επαληθεύτηκαν.. Μια μικρή ινδιάνικη καρδιά χτυπούσε πλέον στην κοιλιά της Βιολέτας... Τώρα πια θα είχε ένα νέο στήριγμά σ' αυτήν τη ζωή, δε θα ήταν μόνη της. Και παρά τα όσα συνέβησαν θα είχε έναν λόγο να ξανά-χαμογελάσει. Δυστυχώς, ο Τακκ δεν πρόλαβε ποτέ να μάθει... Όπως και η Βιολέτα, άλλωστε, δεν πρόλαβε ποτέ ν' ακούσει για τη μάταια προσπάθεια του Λόουν να προστατέψει τον Τακκ με αντάλλαγμα ακόμα και τη ζωή του, τη στιγμή που εμφανίστηκε εκείνη η δολοφονική αγέλη των τεσσάρων λύκων...
    Ο Τακκ μπορεί να έφυγε πλέον για εκείνη, μόνος και αβοήθητος..μα ο ίδιος ήξερε πως, εκεί που πήγε θα είχε ακόμη παρέα έναν παντοτινό φίλο...