24 Σεπτεμβρίου 2021

Almost Circle

Η ζωή δεν κάνει κύκλους.

Η ζωή προχωράει, αργά και σταθερά εξελίσσεται είτε αυτή η εξέλιξη σημαίνει αλλαγή προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Ο άνθρωπος κάνει κύκλους.

Πώς γίνεται, αναρρωτιέται ο άλλος, τόσοι άνθρωποι προ Χριστού, φιλόσοφοι και σπουδαγμένοι, με τις τότε γνώσεις μόνο, να βγάζανε αυτά τα συμπεράσματα που βγάζανε, να τα έχουμε εμείς στα χέρια μας σήμερα -2000+ χρόνια μετά-, αλλά να μην μπορούμε να τα υλοποιήσουμε με επιτυχία ή να πρέπει να κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά, ώστε να έρθουμε στα ίδια συμπεράσματα... Απόλυτα λογική η απορία, αλλά ο άνθρωπος κάνει κύκλους· έχει την ανάγκη να τους κάνει.

Δε γίνεται όλα τα πράγματα να μπορείς να τα μάθεις απλά επειδή τα διάβασες σ' ένα βιβλίο ή επειδή τα είπε κάποιος. Είναι σαν μια έμμεση εμπειρία που παίρνεις, όταν κάποιος σου εξιστορεί ένα σημαντικό σκηνικό που έζησε και το πόσο έντονα ένιωσε/αισθάνθηκε ή το πώς τον βοήθησε αυτό ν' αλλάξει τον τρόπο σκέψης του για τη ζωή από εκεί και έπειτα. Μπορείς να τον καταλάβεις, ναι, αλλά όχι να τον νιώσεις. Ο κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη να κάνει μόνος του τα λάθη και να τα ξεπεράσει· να κάνει τις λάθος επιλογές, να εφεύρει τις λάθος τεχνικές και να μάθει προσωπικά μέσα από αυτές και να καταλήξει στα "δικά του" συμπεράσματα. Αυτά ακριβώς, δηλαδή, που είχε καταλήξει και ένας άλλος 100 χρόνια πριν, 1000 χρόνια πριν· δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που τα βρήκε ο ίδιος για τον εαυτό του. Και το παιχνίδι πάει πάλι απ' την αρχή, κάνοντας τον ίδιο κύκλο...

Τα περισσότερα πράγματα δεν μπορείς να τα μάθεις πραγματικά απλά επειδή τα διάβασες σ' ένα βιβλίο ή επειδή τα είπε κάποιος. Μπορείς να τα καταλάβεις, προσωρινά να συμφωνήσεις, αλλά βαθιά μέσα σου δεν πρόκειται να ποτίσουν. Είναι σαν να σου εξηγεί κάποιος στροφή-στροφή τη διαδρομή που θα κάνεις παίρνοντας το ταξί, για να πας από ένα σημείο σ' ένα άλλο. Θα τη συγκρατήσεις αν δώσεις προσοχή, αλλά θα είναι προσωρινό· μετά από 1-2 μήνες θα την έχεις ξεχάσει. Αντιθέτως, αν την κάνεις με τα πόδια, μπορεί να σου πάρει τον τριπλάσιο χρόνο, μπορεί και λίγο να χαθείς και να πάρεις κάποιο λάθος στενό, αλλά μετά θα σου μείνει· θα ξέρεις πώς να την ξανακάνεις τη δεύτερη φορά. Με άλλα λόγια: μία διαδρομή μόνο αν την περπατήσεις τη μαθαίνεις, λένε κάποιοι..

Πώς γίνεται, αναρρωτιέται ο άλλος... Η ζωή δεν κάνει κύκλους, ο άνθρωπος κάνει· έτσι γίνεται. Και οι κύκλοι, ευτυχώς, είναι πάντα σχεδόν. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που θα κάνουμε κάποια άλλη στιγμή...

30 Αυγούστου 2021

Priceless Youth

Να μη στα πολυλογώ, το σπίτι είχε γίνει μπουρδέλο και είχε γεμίσει αγνώστους που είχαν στήσει πηγαδάκια σε κάθε πιθανή γωνιά. Εμείς υποτίθεται θα είχαμε και συνέχεια· ήταν "νόμος" τότε οι βραδιές να μην τελείωναν στην πρώτη έξοδο.. Τι, θα πηγαίναμε κάπου να τα πιούμε και μετά πίσω σπίτι, απαράδεκτο! Αλλά απ' την άλλη, είχαμε γίνει σκατά.. Άλλος είχε βγει και κατουρούσε στο μπαλκόνι (απ' τον 4-5 όροφο), άλλος είχε ξεχάσει που είχε αφήσει την μπλούζα του μέσα στον χαμό, άλλος έψαχνε να θυμηθεί ποιο από τα 152 ζευγάρια παπούτσια στην είσοδο (ή και πιο μέσα) ήταν το δικό του... Σε μία φράση "ό,τι να 'ναι". Οπότε αποφασίζουμε να φύγουμε.
Βγαίνουμε από την πολυκατοικία 5-6 άτομα παρέα (αυτοί που εξαρχής είχαμε πάει στο πάρτι μαζί) και μέχρι να κατέβουμε από τα στενά τής Ροτόντας στην Καμάρα -3' δρόμος που ένιωσα ότι τον διανύσαμε σε 15'- είχαμε χαθεί. Όχι ότι χάσαμε τον δρόμο μας, μεταξύ μας εννοώ· είχαμε μείνει μόλις τρεις. Με όλα αυτά τα μπρος-πίσω και τη ζαλάδα τού αλκοόλ, όταν το πήραμε χαμπάρι ήταν πια αργά, δεν ήταν πουθενά γύρω μας. Παρ' όλα αυτά συνεχίσαμε.
Εγώ δεν μπορούσα να γυρίσω σπίτι όπως ήμουν. Από το σημείο που βρισκόμασταν, έμενα περίπου 1:30 ώρα με τα πόδια και δεν ήταν τόσο η απόσταση, όσο το ότι βρωμούσα από πάνω ως κάτω τα πάντα όλα.. Τα ρούχα μου μύριζαν ένα συνονθύλευμα από μπάφους και αλκοόλ και η βερμούδα μου, μάλιστα, κολλούσε κιόλας σε ένα σημείο κοντά στο γόνατο· ποιος ξέρει τι είχα ρίξει πάνω... "Έλα να κοιμηθείς σ' εμάς", μου λέει ο ξανθός. "Πάμε μία από παραλία να δούμε τι παίζει και μετά το παίρνουμε ίσια σπίτι από 'κει", συνέχισε. Και πήγαμε.
Κατεβήκαμε όλο τον πεζόδρομο της Ναυαρίνου, σχεδόν κατρακυλώντας, και φτάσαμε στον Λευκό, λες και είχαμε ενέργεια για συνέχεια... Ήταν ήσυχα· είχε περάσει και η ώρα πια.. Από εκεί το κόψαμε όλο αριστερά προς τα σπίτια τους. Κάπου εκεί ήταν που συνειδητοποιήσαμε ότι μάλλον είχε βρέξει νωρίτερα. Η παραλία ήταν γεμάτη λακκούβες με λασπόνερα εδώ κι εκεί.. Με τους άλλους τρεις δε μιλήσαμε ξανά, αλλά ο Κ. και ο ξανθός ήταν αδέρφια, στο ίδιο σπίτι θα καταλήγαμε όλοι μία η άλλη.
Το party-mood συνεχίστηκε σ' όλη τη διαδρομή με πειράγματα, γέλια και φωνές. Λίγα λεπτά μετά, φτάνοντας μπροστά από μία λακκουβίτσα τους λέω "το 'χω να πηδήξω απέναντι"? "Ναι, σιγά" μου απαντάνε κοροϊδεύοντας και προκαλώντας με. Ήταν αρκετό.. Αμέσως, κάνω ένα βήμα πίσω και δώσ' του!.. Εύκολος ο στόχος, είχα καλό άλμα έτσι κι αλλιώς και το ήξερα, απλά ήθελα να το κάνω όπως και να 'χει, γιατί με είχε πιάσει η βλακεία τής στιγμής.. Γελάσαμε και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας κανονικά. Λίγο παρακάτω, ο τρίτος τής παρέας κάνει το ίδιο σε μια λίγο μεγαλύτερη λακκούβα· αλλά πήρε φόρα. "Ε, άμα είναι με φόρα το έχω κι εγώ εύκολα ρε", του λέω εγώ, δίχως να χάσω ευκαιρία για πείραγμα (προφανώς, εννοώντας σε μεγαλύτερη από αυτήν που πήδηξα).
Προχωρώντας παρακάτω πέφτουμε πάνω σε μία που ήταν απλά γελοία μεγάλη. Πώς βλέπεις στους ολυμπιακούς αγώνες στο άλμα εις μήκος αυτές τις χωμάτινες· ε, μια τέτοια σκέψου.. Εγώ σταμάτησα· μερικά δευτερόλεπτα μετά και οι άλλοι. Απλά κοιταχτήκαμε και αμέσως λύθηκαν στα γέλια και οι δυο τους. Εκείνη τη στιγμή, μετά τα όσα είχα πιει όλο το βράδυ φαινόταν αδύνατο ακόμη και με φόρα, όμως, εγώ ένιωθα ότι το 'χω.. Δίνω το τσαντάκι (μπανάνα) μου στον ξανθό και πάω πίσω κάμποσα μέτρα. Ο άλλος ξεκίνησε να βγάζει βίντεο.. Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση όταν ήμουν στον αέρα. Ένιωσα σαν να πετάω για λίγο, λες και ήμουν κανένα δεκάλεπτο στον αέρα και πήγαινα.. Τα παπούτσια μου άγγιξαν ταυτόχρονα το έδαφος και οριακά πάτησαν τα νερά απ' το τελείωμα της λακκούβας. Ήταν και η ταχύτητα, φυσικά... Γλιστράω λίγο μπροστά, τόσο όσο να σκάσω κάτω με τον κώλο, εκεί στα βρομόνερα όπου πρωτο-πάτησαν τα πόδια μου. Λόγω φόρας το σώμα μου έγειρε αυτομάτως πίσω.. "Γκντουυυνν!", ακούστηκε από το κεφάλι μου, το οποίο βαφτίστηκε μέσα στα λασπόνερα και αντανακλαστικά τινάχτηκε πάλι μπροστά. Το ένιωσα λες και χτύπησε μια καμπάνα δυνατά μέσα στο κεφάλι μου.. Έμεινα για λίγο εκεί καθιστός, γέρνοντας ελαφρώς μπροστά και πιάνοντας το κεφάλι μου να δω μήπως πονάω κάπου περισσότερο απ' ό,τι θα περίμενα... Οι άλλοι είχαν πεθάνει στα γέλια και στο άγχος ταυτόχρονα, μήπως είχα πάθει σοβαρό, αν και ευτυχώς, όλα έδειχναν το αντίθετο. Κάπου εκεί κλείνει και το βίντεο, αν θυμάμαι καλά.. Έπιασα τα γόνατά μου και άρχισα να γελάω κι εγώ. "Καλά είμαι, καλά" τους φώναξα, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούσα να υπολογίσω το πόσο είχα λερωθεί. "Τι καλά, ρε", λέει ο ξανθός και συνεχίζει "εγώ το ένιωσα στα πόδια μου, δονήθηκε το έδαφος!". Ο άλλος δεν μπορούσε να σταματήσει να γελάει από νευρικότητα (και απ' το αλκοόλ, φυσικά).
Σηκώθηκα, πήρα το τσαντάκι μου, τσέκαρα για άλλη μία φορά ότι δεν τρέχει αίμα από πουθενά ή ότι δεν άνοιξα τρύπα στο τσιμέντο από την ποντιακή κεφαλιά και σαν κύριος, ξεκίνησα να περπατάω, βρίζοντας για τα ρούχα και τα μαλλιά μου που είχαν γίνει, όπως είχαν γίνει... Ένας λόγος ακόμη που δεν μπορούσα να επιστρέψω σπίτι εκείνο το βράδυ..
Εννοείται πως, μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι των παιδιών, τα αστειάκια για τις λακκούβες που συναντήσαμε στο υπόλοιπο της διαδρομής, δε σταμάτησαν. "Τζον, αυτήν την έχεις ρε? Πηδάς?"...



...πίσω, στο καλοκαίρι του 2009

22 Ιουλίου 2021

Όχι πια 18.

Περνούσαν τόσο καλά, αλλά και όλα δεν ήταν καλά, για να λέμε και την αλήθεια.
Κάποια στιγμή, όμως, έπρεπε να ξεδιαλύνει το τοπίο· κάποιος έπρεπε να κάνει την αρχή.
Στην αρχή σκέφτηκε να μην πιέσει, να δώσει χώρο.
Μια μέρα, ή μάλλον μια νύχτα καλύτερα, δεν άντεξε άλλο.
Άνοιξε τα χαρτιά του και άφησε ανοιχτά όλα τα σενάρια· "ήμουν ξεκάθαρος", της είπε.
Τουλάχιστον να ξέρουν και οι δύο τι γίνεται· το ξέρανε όλοι οι άλλοι πλέον, άλλωστε...
Πέρασαν κοντά δύο μήνες, με τη δουλειά και το τρέξιμο, ούτε κατάλαβαν πώς έφυγε ο χρόνος.
"Μπορώ και δεν μπορώ", είπε αυτή. Θέλω και δε θέλω, έδειχνε...
"Μου είναι δύσκολο να διαχειριστώ αυτήν την κατάσταση έτσι όπως έχουν τώρα τα πράγματα", συμπλήρωσε, όντας σε απόσταση μικρότερη των 20 εκατοστών.
"Κατάλαβα", είπε αυτός, χωρίς να μπορεί να καταλάβει τίποτα.
Οι πράξεις και τα λόγια δεν έβγαζαν νόημα μαζί· πώς γίνεται να θέλεις κάτι αλλά και να μην ξέρεις τι θέλεις γενικότερα?
Της έδωσε κι άλλο χώρο, κι άλλο χρόνο... Έκλεισαν δυο μήνες πια· έτσι.
Μια μέρα, ή μάλλον μια νύχτα καλύτερα, δεν άντεξε άλλο.
Άνοιξε τα χαρτιά του, αλλά πλέον τα σενάρια ήταν μονάχα δύο.
"Αφού είναι έτσι τα πράγματα, σύμφωνοι.
Μπορείς να πάρεις τον χρόνο σου, αλλά όχι και τον δικό μου", της απάντησε κλείνοντας.
Ανέβηκε στη μηχανή και έφυγε μέσα στη βροχή, παρά το αλκοόλ και την κούραση της βραδιάς.
Πώς κατάφερε να συγκεντρώσει τη θολή του σκέψη και να επιστρέψει για δουλειά μετά από όλο αυτό, άγνωστο...

30 Ιουνίου 2021

...Butterfly Wings


The sun was shining so brightly outside and through the curtains, a thin beam of light was entering the room, and like a spotlight shedding light to the lead actor during a speech, it was pointing directly at her.

She was staring at the mirror, smiling and rapidly blinking to herself.

I stopped and had a direct eye contact with her for a couple seconds. I could tell she was surprised right before she carefully made a small step back and turned.

"Have you ever focused on the flicker of the butterfly wings while it sits somewhere peacefully, getting ready to fly back again", I asked. "A blink like this one, which is fast & sparky but without a stable blink-tempo, reminds me of that effect; no offense".

"Non taken! I love the description!", she answered and laughed, probably out of awkwardness.

Her friends were close by, right out of the store. "Come on, it's time to go already!", they shouted with a hint of warning. We shared another, rushed eye contact and she headed for the checkout.

I was still standing, staring silently at that mirror.