Η Πορεία τους.

Ήταν Σάββατο. Ή μήπως Κυριακή. Εκείνη τη στιγμή δεν είχε ακόμη την απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα, αλλά για το μόνο που ήταν σίγουρος ήταν πως είχε ρεπό, γιατί δε σηκώθηκε από κάποιο απ' τα ξυπνητήρια του. Ένιωθε το κεφάλι του αρκετά βαρύ για να σηκωθεί αμέσως. Άπλωσε το χέρι του και έψαξε στα τυφλά το κινητό του, εκεί που το αφήνει πάντα. Τεντώθηκε λίγο παραπάνω, αλλά το βρήκε. Με το ένα μάτι ανοιχτό -κι αυτό όχι εντελώς- ξεκλείδωσε την οθόνη και τσέκαρε τα βασικά. Έξω ήταν μέρα, απ' ό,τι κατάλαβε. Το ρολόι έδειχνε σχεδόν 4:10 και με τη θερμοκρασία να πλησιάζει απειλητικά τους 35, δεν είχε και πολύ διάθεση για υπερβολές· θα ήταν μια ήσυχη μέρα.

Εκείνη αντιθέτως, είχε ξυπνήσει από πολύ πρωί. Ήταν γεμάτη ενέργεια και διάθεση ήδη από χθες το βράδυ, γιατί θα ξημέρωνε όμορφη μέρα για αυτήν και την παρέα της. Ετοίμασε βιαστικά τα πράγματά της και ίσα που πρόλαβε να αποχαιρετήσει τη νυσταγμένη γάτα της, όταν γύρω στις 8πμ ήρθαν τα παιδιά και την πήραν με το αμάξι. Φωνές, γέλια και χαρές, πάντα παρέα με ένα καφεδάκι· ο καθένας τους. Ξεκίνησαν το μικρό τους ταξιδάκι από νωρίς για να μην τους προλάβουν οι πολλές πολλές ζέστες στη διαδρομή. Φτάνοντας του έστειλε ένα χαμογελαστό καλημέρα. Φυσικά και ήθελε να του στείλει από νωρίτερα, αλλά ήξερε πως εκείνος το είχε ξενυχτήσει και δεν ήθελε να αφήσει την πιθανότητα να τον ξυπνήσουν τα μηνύματά της σε "υπερβολικά ακατάλληλη" ώρα. Τελικά, δεν τον ξύπνησαν ποτέ, άδικα το φοβόταν.

Όταν είδε το μήνυμά της, παρότι προφανέστατα δεν είχε την ίδια ενέργεια με εκείνη, της απάντησε με ένα εξίσου ευδιάθετο καλησπέρα. Σηκώθηκε να ρίξει λίγο νερό στα μούτρα του. Ετοίμασε πρωινό και κάθισε στο λάπτοπ του να συνέλθει. Κάτι λιγότερο από δύο ώρες αργότερα, έλαβε μήνυμα. "Πού είσαιιι?", του έγραφε εμφανώς ενθουσιασμένη. "Ξύπνησες, κατάφερες να ξεκουραστείς?", τον ρώτησε. Δεν έχασε δευτερόλεπτο, σταμάτησε ό,τι έκανε, πήρε το κινητό στα χέρια του και άρχισε να της γράφει. Ανταλλάξανε τα νέα τής ημέρας -ή μάλλον της νύχτας, για αυτόν- και του μοιράστηκε τη χαρά της για τις εμπειρίες που ζούσε τις τελευταίες ώρες με τους φίλους της. "Έπρεπε να ήσουν και εσύ εδώ μαζί μας", του είπε με μια (όχι και τόσο) κρυφή δόση παραπόνου, σε συνδυασμό με λίγο ναζί. Δεν είχε ξαναπάει σ' αυτά τα μέρη, όπως και οι περισσότεροι απ' τα παιδιά. Δεν ήθελε με τίποτα να τελειώσει αυτή η μέρα. Τι ειρωνεία, εκείνος με τον πονοκέφαλο που είχε δεν έβλεπε την ώρα να τελειώσει αυτή η Κυριακή! (Ναι, τελικά αποφάσισε, Κυριακή ήταν.) Παρ' όλα αυτά, την άφησε ελεύθερα να συνεχίσει να του γράφει για τις περιπετειώδεις διαδρομές τους μέσα στο πυκνό δάσος και γύρω απ' τη μικρούλα λίμνη. Χαιρόταν πάρα πολύ που του έστειλε, αλλά ταυτόχρονα έκρυβε και λίγο τον ενθουσιασμό του. Ήθελε να το αφήσει να περάσει σαν μια πιο καθημερινή τους επικοινωνία, γιατί ώρες ώρες την έπιαναν τα δικά της όταν συνειδητοποιούσε ότι ερχόντουσαν αισθητά πιο κοντά... Μια τέτοια σκέψη τώρα θα της ταρακουνούσε τη διάθεση ίσως και σίγουρα, απ' τη μεριά του, δε θα ήθελε να της το χαλάσει. Όχι, καλύτερα έτσι, πιο χαλαρά και ήρεμα.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει σιγά σιγά. "Έχει πόση ώρα που περπατάμε σε ένα μικρό μονοπάτι που βρήκαμε τυχαία! Μου αρέσει πολύ η συγκεκριμένη διαδρομή αλλά, μάλλον, δε μοιάζει να βγάζει κάπου", του έγραψε αστειευόμενη, ταυτόχρονα με μια μικρή δόση ανησυχίας. "Δεν πειράζει", της απάντησε εκείνος ψύχραιμα, συνοδεύοντας τις λέξεις του με ένα χαμογελάκι. "Δε χρειάζεται κάθε ταξίδι να έχει ξεκάθαρο προορισμό· αρκεί που έχει πορεία και που την απολαμβάνεις."

reflect and rejoice

Μ' αυτά και μ' εκείνα, πάει ένας χρόνος από τις ημέρες των αυστηρών αλλαγών, διατροφικά αλλά και γενικότερα· απλά δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για το γενικότερα, όχι ακόμα. Πάει ένας χρόνος από κάποιες σιωπηλές αποφάσεις, τόσο ηχηρές μέσα μου που, ενώ δεν είχα ιδέα πώς θα καταφέρω να τις κάνω πράξεις και πραγματικότητα, ταυτόχρονα γνώριζα πως δεν υπάρχει η επιλογή να μην τα καταφέρω. Και δεν έφτασα ως εκεί, αλλά έφτασα ως εδώ. Γι' αυτό "μ' ευχαριστώ" και συνεχίζω...

Ένας χρόνος χωρίς:

αλκοόλ και εξευτελιστικά ξενύχτια,
junk food -ακόμα και σε συναθροίσεις με παρέα!-,
τηγανιτά,
γλυκά παντός είδους (ναι, και τούρτες) και επιπρόσθετη ζάχαρη στο οτιδήποτε,
αναψυκτικά ή άλλα ροφήματα με ζάχαρη και χημεία,
κέτσαπ, μαγιονέζα και οποιαδήποτε σως,
μερέντα-νουτέλα ή άλλο βασιλιά τής ζάχαρης,
αλλαντικά πέρα από γαλοπούλα,
πατατάκια ή άλλες λιχουδιές που συνοδεύουν ροφήματα,
μπισκότα και σοκολάτες (εξαιρείται η μαύρη σοκολάτα),
βαρύ φαγητό πριν τον ύπνο και υπέρδιπλες μερίδες το μεσημέρι,
οποιαδήποτε μη-υγιεινή σαχλαμάρα από σούπερ/μίνι μάρκετ,
χυμούς τού εμπορίου και γάλα πέρα από αμυγδάλου.

Ένας χρόνος με:

4-5 γεύματα τη μέρα και σε -όσο το δυνατόν- σταθερές ώρες,
μπόλικο νερό και κυρίως εμφιαλωμένο,
ωμούς ξηρούς καρπούς (κυρίως καρύδια και αμύγδαλα),
ταχίνι ολικής άλεσης και επιλεγμένο φιστικοβούτυρο χωρίς ζάχαρη,
φρούτα σε καθημερινή βάση,
αυγά και κόκκινες πιπεριές στο πρωινό,
κατσικίσιο τυρί και γιαουρτάκια με επιπλέον πρωτεΐνες,
βιολογικά δημητριακά και μπάρες χωρίς ζάχαρη,
ρυζογκοφρέτες και μόνο μαύρο ψωμί (και αυτό με μέτρο),
μπόλικα καρότα και μπρόκολο,
περισσότερο κοτόπουλο και λιγότερο χοιρινό,
τσάι με μέλι και σόδες με λεμόνι.

Ναι, είναι μία λίγο πιο προσωπική ανάρτηση η συγκεκριμένη, αλλά να με συγχωρείτε, τη θεώρησα αναγκαία. Είναι μία ανασκόπηση και ταυτόχρονα ένα μέτρο σύγκρισης για τη χρονιά που έρχεται. Να το κάνετε και εσείς πού και πού, βοηθάει. Το συνιστώ. ;)

Delayed, yet here. (part: 2)

Sea Rage - Waves And Crossbones

Sea Rage - Waves And Crossbones is a combination of a stormy soundscape (Sea Rage) and an orchestral soundtrack (Waves And Crossbones), and was originally written for the theatrical show ''Don Blackbeard'', as a part of my university thesis, back in 2015.

The theme of Don Blackbeard is about a pirate duo sailing in the open sea, and during that specific moment where this soundtrack is being heard, they are fighting with the waves, struggling to survive against a sudden, heavy storm.
What is special about these few minutes is that there is no actual visual scene on stage, so the only thing creating images is that musical soundscape! In other words, this composition is responsible to deliver the action only through sound, while the cast is preparing for the next scene.

The soundtrack is not an actual recording of physical instruments. It was created via virtual instruments in a digital program. The sound design was also composed in the same program, using pre-recorded storm and sea sounds. I hope you enjoy it!

You can hear the only-music version here, and if you want to know more about ''Don Blackbeard'' follow this link: www.youtube.com/watch?v=d3-w2uYyKNo

Gratitude

You've been riding tirelessly for sometime... Now you may need to cool off that engine for a moment and look back on this long highway. Value your efforts; the choices that brought you here. Don't take those for small or granted things.

Every once in a while, take that little moment of gratitude, give some credit to yourself; you deserve that. :)

A kind reminder for those who need it.
And I hope you enjoy the rest of your road trip!