Learning from Others' Mistakes

Σήμερα λέω να σας μιλήσω λίγο για μία εμπειρία μου με το kickstarter. Τι είναι αυτό? Αυτό είναι μία πλατφόρμα (του 2009) μέσω της οποίας χρηματοδοτούμενα πρότζεκτ από απλό κόσμο "έρχονται στη ζωή". Αν πιάσει το ποσό που ζητάει ο δημιουργός μέσα σε ένα συγκεκριμένο διάστημα και αφού ολοκληρωθεί η παραγωγή τού πρότζεκτ, οι χρηματοδότες παίρνουν πίσω "δωράκια" ως ευχαριστώ για τη συνεισφορά τους. Όπως καταλαβαίνετε, το επιτραπέζιο μέσω αυτής της πλατφόρμας πήρε τρομερές διαστάσεις τα τελευταία 5-6 χρόνια και η συγκεκριμένη αγορά βρίσκεται στην κορύφωσή της πλέον. Ε, σαν καλό παιδί κι εγώ, πήρα και ένα και δύο παιχνιδάκι μέσω αυτής της διαδικασίας και όντως αξίζει τον κόπο και την αναμονή· τις περισσότερες φορές...

Τις προάλλες μέσα στον Ιανουάριο παρέλαβα αυτό· την deluxe version. Kickstarter καμπάνια από τον χειμώνα τού 2019 (το πότε έφτασε λόγω covid-19, ασχολίαστο...).

Λοιπόν, το στήσαμε να παίξουμε προχθές, πρώτη φορά. Το παιχνίδι έχει απίστευτη παραγωγή· μινιατούρες, ποιότητες χαρτονιών κλπ, είναι όλα όσο όμορφα φαίνονται και στις φωτογραφίες και μια χαρά ως εδώ.

Σημαντικότατο κομμάτι τού παιχνιδιού, όπως ίσως κάποιοι καταλαβαίνετε και από τις εικόνες, είναι η εξερεύνηση σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο, καθώς το ταμπλό είναι ένα πλέγμα από κλειστά, μεγάλα πλακίδια τα οποία είναι κρυφά (γυρισμένα ανάποδα), διότι οι παίκτες ψάχνουν να βρουν συγκεκριμένες περιοχές σε κάθε παρτίδα. Οπότε, πολύ σωστά, όπως φαίνεται στη σελίδα τους στο kickstarter αλλά και στο rulebook (βιβλίο κανόνων) που έχω στα χέρια μου, έχουν σχεδιάσει τις πίσω όψεις αυτών των πλακιδίω όλες ίδιες. Όμως(!), στην πράξη τελικά, τα μισά -σχεδόν- πλακίδια έχουν την εικόνα τής πίσω όψης εκτυπωμένη mirrored (τεχνικά -100% width). Είναι η σωστή εικόνα, φυσικά, αλλά εφόσον είναι καθρέφτης σε πολλά, μετά από 2-3 παρτίδες θα είναι ξεκάθαρο το πού να βρεις/ψάξεις τι και ως εκ τούτου unplayable... Και δεν είναι καν κάρτες να πεις, πάει στο διάολο, θα βάλω sleeves (προστατευτικά) με διάφανη μόνο την μπροστινή όψη. Χθες ανακάλυψα, φυσικά, ότι παρότι δεν το σχολιάζουν πουθενά ξεκάθαρα στις ανακοινώσεις τους, σε μία από τις πιο πρόσφατες γράφουν για "replacement parts" και πώς να επικοινωνήσεις μαζί τους και να στα στείλουν, αν χρειαστεί. Μία τόσο μικρή λεπτομέρεια που τους ξέφυγε (πιθανότατα λάθος τής εταιρίας παραγωγής στο πώς έβαλε την εικόνα να εκτυπωθεί στο χαρτόνι σε κάποιες από τις παλέτες τους - μιας και δεν είναι όλα ανάποδα) που δημιουργεί ένα τόσο τεράστιο πρόβλημα στο παιχνίδι...

Να πω εδώ ότι το παιχνίδι ήταν μεγάλη επιτυχία (και από gameplay φοβερό) και πούλησε 5.000+ κόπιες.. Δεν ξέρω αν αυτό συνέβη σε όλες, αλλά φανταστείτε λίγο τη χασούρα τους με όλα τα πιθανά replacings...

Ηθικό δίδαγμα: μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες πάντα· κάνουν τη διαφορά!

Και του χρόνου

Ευτυχώς που ο καιρός είναι καλός. Τόσο καλός, που ακόμη έχουμε μύγες στο σπίτι και μπορούμε να εννοούμε και κυριολεκτικά την ατάκα "βαράμε μύγες" τελευταία...

Εντάξει, πλάκα κάνω κατά βάση. Να είναι καλά οι υπολογιστές μας -δουλειές, διασκέδαση, υποχρεώσεις-, πλέον όλα γίνονται (θέλοντας και μη) από εκεί μέσα, οπότε κάπως περνάει ο χρόνος..

Και κάπως έτσι πέρασε και ο χρόνος, ελπίζοντας πλέον σε ένα καλύτερο και δημιουργικότερο έτος. Καλή χρονιά σε όλους· με υγεία.

Κανονικότητα

Μοιάζει με αδιάφορη και ακλόνητη έρημο.
Μια έρημο,
όπου ενώ περπατάς και νιώθεις τον εαυτό σου να κινείται,
να κάνει πρόοδο και να βρίσκεται τη μια στιγμή εδώ και την άλλη παρακάτω,
ενώ βλέπεις την ώρα να περνάει και από μέρα να γίνεται νύχτα,
όταν πια ξημερώσει,
νομίζεις πως είσαι πάλι εκεί,
στο ίδιο σημείο,
στην αόριστη αρχή ενός άπειρου,
μια μαύρη κουκκίδα μέσα στο μαύρο· η ίδια μαύρη κουκκίδα...

Μοιάζει με Κυριακή· ήσυχη κι ανούσια.
Μια Κυριακή που δεν ξημερώνει ποτέ Δευτέρα.
Όμως με κούρασε πια αυτή η αργία,
με κούρασαν οι διακοπές, χωρίς να κάνω διακοπές.
Θέλω Δευτέρα· θέλω Παρασκευή, για να δικαιολογήσω το ρεπό μου.

Κάνω υπομονή και συνεχίζω στην άτιμη αυτή έρημο,
μα ο αδίστακτός της ήλιος άρχισε να με λυγίζει...
Θέλω νερό, έστω σταγόνες δροσερές,
θέλω μια όαση στο φόντο!
Θέλω ένα πλαίσιο ξεκάθαρο και υπόσχομαι, θα συνεχίσω...
Μα δεν μπορώ άλλο αυτό το πάγωμα του χρόνου, ενώ όλα κινούνται.

Ξέρω, κανείς δε φταίει κι ας φαίνεται πως φταίνε όλα.
Αν υπήρχαν λύσεις κι απαντήσεις, σίγουρα, θα είχε αλλάξει το τοπίο.
Μα κάποιος ας με λυπηθεί, νιώθω, πλέον γονατίζω,
πόσο ακόμα να σαπίσω?

Για μια "Άσκοπη Ανάρτηση"

...Το πώς ο αναγνώστης θα εκλάβει την ανάρτηση είναι μέρος αυτού που είπα, δεν είναι, όμως, αυτό που είπα. Εγώ μίλησα για αλληλεπίδραση.
Πώς επιδρά, δηλαδή, το κείμενο στον αναγνώστη και ταυτόχρονα πώς επιδρά αυτός στο κείμενο.
Με το δεύτερο σκέλος, λοιπόν, εννοούσα αυτό που είπες στο τέλος, περί φωτός σε μια αγνοημένη πτυχή.. Έτσι, δίνεις την ευκαιρία στο κείμενο να διαβαστεί και ν' αποκτήσει σκοπιμότητα ύπαρξης αργότερα, ακόμη κι αν αρχικά ήταν φαινομενικά άσκοπο.. Αυτό που είπες λέω και εγώ ουσιαστικά, απλώς επισημαίνω πως τελικά η λέξη "άσκοπη" είναι αρκετά άδικη για ένα κείμενο που έρχεται στην επιφάνεια.
Τώρα ως αναφορά το πρώτο σκέλος, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για αρχή. Η εξωτερίκευση σκέψεών μας δημόσια στο διαδίκτυο, αδιαμφισβήτητα προϋποθέτει την ανάγκη μας να διαβαστούμε, αλλιώς θα τα γράφαμε (όπως πολλοί) σε τετράδια, σημιωματάρια και ημερολόγια, στο ράφι τού δωματίου μας. Αυτό πάλι, δε σημαίνει απαραίτητα ότι ο αυτοσκοπός μας είναι 100% αυτός· να διαβαστούμε, δηλαδή, από πολλούς και να πάρουμε την επιβράβευση "μπράβο, τι ωραία που τα λες", αλλά απ' την άλλη δεν μπορούμε ν' αρνηθούμε και το ότι η ανάγνωση είναι μέρος τού σκοπού (σε διαφορετικό ποσοστό στον καθένα, δεν έχει σημασία). Η ουσία είναι πως, όπως και εκεί έξω θα βγεις μ' έναν φίλο σου να του μιλήσεις, γιατί ξέρεις πως θα σ' ακούσει, έτσι κι εδώ, λες κάποια πράγματα και πάντα, ίσως και υποσυνείδητα, υπάρχει η κρυφή ανάγκη -έστω και αν σε διαβάσει μόνο ένας- να 'ρθει σαν να σου ακουμπούσε ένας φίλος το χέρι στον ώμο και να σου πει "ναι ρε φίλε, πόσο δίκαιο έχεις!" ή "την ίδια σκέψη είχα και εγώ...έτσι ένιωσα και εγώ τότε". Δεν είναι η επιβράβευση που επιζητάς, όχι, αλλά ίσως μια κάποια κατανόηση, μέσω της ταύτισης του αναγνώστη. Και όταν συμβαίνει, δεν είναι κακό, παρά μόνο ωραίο.
Συν το ότι εδώ εξωτερικεύεσαι πιο άφοβα, διότι είναι πιο απρόσωπη η κατάσταση· τι μια μέρα είσαι εδώ την άλλη χάθηκες. Καμία ζημία, σωστά? Μα και αυτή η σκέψη ακόμα, προνοεί πως έχεις ήδη λάβει υπόψη σου το γεγονός ότι θα διαβαστείς...
Θέλω να πω, εγώ όλα αυτά δεν τα βλέπω καθόλου αρνητικά. Αν καθήσεις και το σκεφτείς θα δεις πως, πολλές φορές στη ζωή θα τύχει να πεις μια συμβουλή σε κάποιον (γνωστό, φίλο ή οτιδήποτε) και τελικά να τον βοηθήσεις σε κάποια κατάσταση, μέσω των επιλογών που θα κάνει, έχοντας πράξει τα όσα του είπες· ακόμα και αν εσύ δεν το έμαθες ποτέ. Έτσι και εδώ, λοιπόν. Εσύ λες, γράφεις και διαβάζεσαι. Ίσως τύχει για κάποιον τα λόγια σου να έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία απ' ό,τι έχουν ακόμα και για 'σένα τον ίδιο. Άρα, κάποιες φορές είναι πολύ σημαντικό το πώς θα επιδράσει το κείμενο στον αναγνώστη· ακόμα και αν εσύ δεν το μάθεις ποτέ.
Μέχρι, λοιπόν, να συμβούν (ή να μη συμβούν) όλα αυτά, η ανάρτηση, θεωρώ, άδικα τιτλοφορείται άσκοπη.

(...από μία συζήτηση)