Ένα τέλος, μια αρχή.

Κάθε που τελειώνει, κοιτάζω λίγο πίσω στην αρχή του, ζυγίζω και αναπολώ.
Και, αναπόφευκτα, απορώ.
Έφυγαν τόσο γρήγορα όλες αυτές οι μέρες που ήτανε να 'ρθούνε..
Όλα εκείνα που είπαμε θα κάνουμε, ήρθανε, μα έμειναν μισά..
Ελάχιστα προλάβαμε και λίγο τα χαρήκαμε, μα τι να κάνεις, έτσι πάνε πλέον αυτά..
Είναι που η ζωή, ο χρόνος, έχει την τάση να μικραίνει σαν πυραμίδα.
Απ' αυτές που θες δε θες τη σκαρφαλώνεις.
Μα τουλάχιστον νιώθω ευγνώμων που, για μια φορά ακόμη, έχω τη δυνατότητα να φιλτράρω στο μυαλό μου όλες αυτές τις αναμνήσεις· καλές και κακές, ωραίες και δύσκολες...
Νιώθω ευγνώμων που έφτασα κι εγώ σ' ένα ακόμη τέλος· που έχω τη δυνατότητα ν' αφήσω τις ευχές μου για μια νέα αρχή.
Για όλα αυτά που ελάχιστα προλάβαμε, γι' αυτά που χάρηκα, μα ήταν για λίγο,
για όλα εκείνα που είπαμε θα κάνουμε, μα κάπως έμειναν μισά,
για όλα όσα θα έρθουν να σκεπάσουν τα παλιά,
υγεία· και καλή χρονιά.

A board game evening with: Secrets

   Last weekend, five of my friends and I were in a mood for a party game with secret roles. Instead of playing one of our classics, we thought about trying a new one; and that’s how I ended up reading Secrets’ rulebook... Now, Secrets is a 4-8 players, fast and simple-bluff game with a lot of “push your luck”, “deduction” and “take that” elements. The general idea is that most of the information is hidden and what you’re basically trying to do is to understand the players’ identities in order to give the right cards to the right ones.
   At the beginning of the game, players are assigned a hidden identity token from either the CIA or the KGB team and they’re trying to collect as many points as they can, via cards that they offer to each other. Additionally, one player assumes the role of an anti-establishment Hippie who is working for himself and his goal is to have the fewest points when the game ends. Of course, no one knows who their teammates are or who the Hippie might be and here’s where the fun starts! Let me explain a little more.
   On your turn, you randomly draw 2 agent cards and you choose 1 to offer face-down to another player. These cards are worth +/- points and have varying good or bad abilities, which ultimately give information to the players about what’s going on... The player who receives the card can either accept/flip it, in which case they score it, or refuse it, in which case the card returns to you and you score it. The game ends when a player has collected 5 cards, after which the identities are revealed; the two teams sum up their scores and the highest one wins unless the Hippie has the single lowest score, in which case they win! Sounds fun, right? Well, after a couple of rounds we started losing our interest in the game.
   The game idea is fun indeed and the game components are of great quality, which is very positive for the whole experience! But on the other hand, the game's strategic part is so simple that, while this makes it easy to teach and accessible to casual gamers, it also feels like it lacks substance. There's no pro-play, super-clever move or best strategy. The game ends in 30-40’ or so and you can never know all the information you might want for planning your actions. So, in many turns, you end up doing random offers, having the illusion of an actual strategy. The bluffing part of the game is fun, but to us it seemed like there’s too much randomness, coming from the mix of luck and a lot of secrets.

Final thoughts:
   Fair enough for a light party game and a good introduction game to new gamers for the genre. Although, if you’re looking for something deeper strategically, more complex and engaging, then I guess you should look somewhere else.

   Have you ever played Secrets? I’d love to know your final thoughts about it and which game would you compare it with.

Written by: Yannis, Concept Artist at Odd Statue Games

Περί ορέξεως, κολοκυθοτυρόπιτα!

Το φαγητό. Τι να πω, γενικά όλες αυτές οι βιολογικές ανάγκες πάντα με κούραζαν και ίσως εγώ είμαι ο περίεργος, αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, το ομολογώ. Μ' ενοχλεί και μ' εκνευρίζει μερικές φορές όταν βιάζομαι να φύγω, το ότι πρέπει να καθυστερήσω για να φάω ή το να πρέπει να λύσω το πρόβλημα της πείνας μου εκτός σπιτιού. Από πάντα αντιμετώπιζα το φαγητό πρώτα ως ανάγκη και ύστερα ως απόλαυση· ως πρόβλημα, παρά ως διαδικασία. Και αν δεν έχω διαφωνήσει γι' αυτό το θέμα...

Με τα χρόνια άρχισα να τα τρώω όλα ή σχεδόν όλα ας πούμε καλύτερα, καθότι ακρίδες, βατραχοπόδαρα και άλλες τέτοιες προκλητικές κουζίνες δεν έχω δοκιμάσει (ακόμα). Αλλά όλα τα πιθανά πιάτα ενός ελληνικού τραπεζιού τα τρώω. Κινέζικα, σούσια, μεξικάνικα, ινδικά, ανατολίτικα γενικά, τα τρώμε κι αυτά ευχάριστα, θα έλεγα. Προφανώς, όμως, δε μου αρέσουν όλα όσα τρώω. Έχω κι εγώ, όπως όλοι, τις προτιμήσεις μου. Βέβαια, προτιμώ ιδανικά ν΄αποφεύγω τις επιλογές, με σκοπό να διευκολύνω τους γύρω μου που θέλουν να τις έχουν, αλλά αν ντε και καλά έχω να διαλέξω ανάμεσα σε δύο διαφορετικά φαγητά, φυσικά και θα επιλέξω το νοστιμότερο. Παρ' όλα αυτά, δε θεωρώ καθόλου ότι το ένα έχει να κάνει με το άλλο. Θα φάω ένα πιάτο φασολάδα μέχρι και το τελευταίο φασόλι, χωρίς καμία δυσανασχέτηση· γιατί πεινάω. Όμως, δε μου αρέσει καθόλου η φασολάδα και ούτε πρόκειται να τη ζητήσω ποτέ. Τόσο περίεργο είναι? Οι άλλοι δηλαδή που την τρώνε τι είναι, ικανότεροι? Αφού υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε ένα φαγητό το τρώω κι εγώ. Αν δεν το φάω επειδή δε μου αρέσει, καταρχάς, χάνω την ευκαιρία να πάρω όλες τις πιθανές θρεπτικές ουσίες του και κατά δεύτερον, μόνο πρόβλημα μου δημιουργώ, καθώς θα πρέπει εκείνη την ώρα να βρω κάτι άλλο να φάω. Στην καλύτερη δημιουργώ πρόβλημα στους γύρω μου που θα θελήσουν να με βγάλουν απ' τη δύσκολη θέση, ετοιμάζοντάς μου κάτι διαφορετικό. Ε όχι ρε φίλε, δεν το δέχομαι· μπορείς να φας εσύ μελιτζάνες, μπάμιες και σαλιγκάρια(?), μπορώ κι εγώ!
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, όπου με τα χρόνια, πολλά από αυτά που απλά έτρωγα άρχισαν να μου αρέσουν κιόλας και κατάφερα να "απελευθερωθώ" απ' την ανθρώπινη διάθεσή μου να τρώω πράγματα που δεν κάνουν καλό, αλλά είναι απλά ωραία/γευστικά (γιατί προφανώς και τα πιο ωραία πράγματα δεν κάνουν καλό). Όχι, δε χρειάζομαι κάτι που είναι απλά ωραίο, όπως το/η κέτσαπ μαζί με τις πατάτες μου, τη ζάχαρη στον καφέ, τα αλλαντικά ή το μπόλικο αλάτι. Η ζάχαρη, το/η κέτσαπ και τα συναφή κοπήκανε μαχαίρι, τα αλλαντικά μειώθηκαν το κατά δύναμη και το αλάτι μπαίνει από ελάχιστο έως καθόλου αν είναι να μαγειρέψω εγώ (ένας κύβος maggi μου φτάνει και μου περισσεύει).

Οπότε, ακόμη πιο ακραία πλέον, γιατί με δέρνει και μια τεμπελίτιδα σε τέτοια θέματα, μπορώ μεν να απολαύσω και να ξεχωρίσω μια καλή, πλούσια σε γεύση μακαρονάδα με τα μανιταράκια της και τα λοιπά της, αλλά έτσι και πω να μαγειρέψω εγώ για μένα, δεν υπάρχει περίπτωση να βάλω τίποτα μέσα, παρά μόνο μία σκέτη σάλτσα με έναν κύβο. Θα ασχοληθώ περισσότερο με το να ετοιμάσω ποσότητα, έτσι ώστε να έχει και για το βράδυ... :)
Πιστεύω αν το φαγητό ήταν απλά απόλαυση στα πλαίσια διασκέδασης και δεν είχε καμία σχέση με την επιβίωση του ανθρώπου, θα το έκανα δυο-τρεις φορές τον χρόνο, όπως το να πάω σινεμά.
Θα κλείσω με τη γνωστή φράση "αν δεν μπορείς να αποφύγεις έναν βιασμό κάτσε κι απόλαυσέ τον". Νομίζω καθρεφτίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη γενικότερη εικόνα μου απέναντι στο συγκεκριμένο θέμα.
Αυτά περί φαγητού και ζητώ συγνώμη αν σας άνοιξα πρόωρα την όρεξη.

Board Game Development Tips (vol.2)

Ένα πολύ μεγάλο και αναπόφευκτο κομμάτι του σχεδιασμού ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού, είναι το "playtesting". Προκύπτει η ιδέα, το στήνεις και το αναπτύσσεις όπως εσύ θεωρείς ιδανικά και μετά έρχεται η ώρα που πρέπει να το δοκιμάσεις. Πρέπει να βάλεις πέντε-δέκα ανθρώπους να το παίξουν και να σου πουν τη γνώμη τους. Και αυτό δεν είναι πάντα τόσο απλό.

Ακόμη κι αν οι playtesters σου είναι επιλεγμένα άτομα με μια γενικότερη εμπειρία πάνω στα επιτραπέζια ή ίσως και πιο συγκεκριμένα στο είδος του παιχνιδιού που έχεις ετοιμάσει, δεν είναι τόσο απλό να σε βοηθήσουν να το βελτιώσεις. Είναι, όμως, πολύ σημαντικό να λάβεις υπόψη σου την κάθε γνώμη/κουβέντα που θα σου πουν.

Ένας παίκτης, καλός ή κακός, μπορεί εύκολα να σου πει αν του άρεσε ή όχι το παιχνίδι. Ένας έμπειρος παίκτης μπορεί να σου πει και με σαφήνεια τι δεν του άρεσε ακριβώς. Ένας παίκτης ο οποίος σχεδιάζει και αυτός επιτραπέζια (σπάνια περίπτωση playtester), πιθανότατα να σου τα περιγράψει όλα αυτά και με τις σωστές επιτραπεζιακές-ορολογίες, ώστε να σου το κάνει πιο ξεκάθαρο. Τις περισσότερες φορές, όμως, είναι δύσκολο να σου πει κάποιος ξεκάθαρα τι πρέπει να κάνεις, για να βελτιωθεί αυτό που δεν του άρεσε. Βέβαια, το πιθανότερο είναι, πολλοί από αυτούς να έχουν να σου προτείνουν κάποιες αλλαγές που νομίζουν πως ίσως στρώσουν τα θεματάκια του παιχνιδιού. Δυστυχώς όμως, αν δε μιλάμε για παίκτες που σχεδιάζουν εξίσου, τις περισσότερες φορές, τα πρώτα πράγματα που θ' ακούσεις είναι αλλαγές που έχεις δοκιμάσει ή σκεφτεί και εσύ ο ίδιος και γνωρίζεις (λόγω σχεδιαστικής εμπειρίας) ότι δε θα δουλέψουν... Και εκεί είναι που έρχεται η παγίδα-λάθος του σχεδιαστή όταν έχει να κάνει με τέτοιους playtesters.

Δεν έχει σημασία μόνο το τι έχει να σου προτείνει ο παίκτης ως διορθωτική αλλαγή και το αν αυτό που λέει είναι σωστό ή όχι. Είναι λογικό εν τέλη να μη σου έχει τη λύση στο πιάτο, μιας και ο ίδιος δεν έχει την απαραίτητη εμπειρία και γνώση πάνω στο αντικείμενο, όπως εσύ. Έχει περισσότερη σημασία, να μπορέσεις να καταλάβεις τι είναι αυτό που τον ενοχλεί στο παιχνίδι και φτάνει στο σημείο να σου προτείνει αυτό που σκέφτηκε ως λύση εκείνη τη στιγμή. Ακόμη κι αν δεν μπορεί να σου περιγράψει τη δυσαρέσκειά του με ακρίβεια, σίγουρα μπορεί να σου πει ότι υπάρχει κάτι που του ξίνισε, του άφησε μια πιο χλιαρή αίσθηση ή ανάμεικτα συναισθήματα. Εσύ λοιπόν, οφείλεις να λάβεις υπόψη σου τα όσα έχει να πει και να εντοπίσεις την ουσία πίσω απ' την απειρία του. Οφείλεις να διαπιστώσεις τι δεν τον διασκεδάζει όσο θα έπρεπε/μπορούσε και γιατί. Και μόνο τότε θα καταφέρεις να κερδίσεις τα όσα έχει να σου δώσει ο συγκεκριμένος playtester και να αξιοποιήσεις τη γνώμη του, βελτιώνοντας το παιχνίδι σου.

Συνοψίζοντας:
1. Ο καθένας μπορεί να γίνει χρήσιμος playtester, αρκεί να ξέρεις πώς να φιλτράρεις τα λόγια του· δεν είναι μόνο οι σχεδιαστές παιχνιδιών που θα σου δώσουν αξιόλογο feedback.
2. Πρέπει να μπορείς να κατηγοριοποιείς τους playtesters σου· το κάθε feedback έχει άλλη βαρύτητα, ανάλογα με το ποιος το δίνει.
3. Ο παίκτης-playtester είναι εκεί για να σου δείξει πού υπάρχει πρόβλημα. Μην περιμένεις να σου δώσει και τη λύση· αυτό θα είναι δική σου δουλειά συνήθως.
4. Μην ξεχνάς σε ποια κατηγορία παικτών απευθύνεται το παιχνίδι σου· αυτοί είναι που πρέπει πρώτα απ' όλους να το βρίσκουν διασκεδαστικό, σε όλα του τα σημεία. Μην περιμένεις ν' αρέσει σε όλους τους playtesters το ίδιο.
5. Μη διστάζεις ν' αφιερώνεις μπόλικο χρόνο στο playtesting. Όσο περισσότερες δοκιμές και όσο περισσότεροι οι playtesters, τόσο το καλύτερο για τη βελτίωση του παιχνιδιού σου.