inevitable

...και όταν το γκρίζο εκείνο σύννεφο,

άπρακτο, αποσύρθηκε απ' τη σκηνή,

ο ήλιος έλαμψε και πάλι

στα χαμογελαστά πλέον πρόσωπα, απρόσωπων ανθρώπων.

Κανείς όμως δεν αναρωτήθηκε,

τι απέγινε εκείνη η βροχή που ήταν κάποτε να βρέξει...

Keep The Faith

Πόσο κόπο μπορεί να έχουν κάνει αυτά τα παιδιά άραγε..

Όταν τους γνώρισα, να 'ναι καλά ο αδερφός μου, μόλις που είχαν βγάλει τη διασκευή απ' το κομμάτι του Gotye καθισμένοι πέντε άτομα πάνω από μια κιθάρα.. ^^ Και από τότε τους παρακολουθούσα, την τόσο σύντομη-εντυπωσιακή, ανοδική τους πορεία και τη μέχρι σήμερα εξέλιξή τους...

Και ποιος τους ήξερε μέχρι τότε? Γιατί μήπως η μουσική τους, η τα βίντεό τους, δεν άξιζαν εκείνον τον καιρό? Ο κόπος τους ήταν λιγότερος πριν? Ίσα ίσα, ίσως και να ήταν διπλάσιος.. Και όμως για να φτάσουν σ' αυτό το βίντεο εδώ σήμερα (και σ' όλα τα υπόλοιπα βίντεο-τραγούδια τους των τελευταίων μηνών) έχουν ρίξει τόση δουλειά, κάθε μέρα εκεί, στα στούντιο, πάνω απ' τους υπολογιστές και τα όργανα. Δε θα γινόταν αλλιώς, δε γίνεται αλλιώς..

Και γιατί τα λέω όλα αυτά? Όχι, δεν πληρώνομαι για να κάνω διαφήμιση. Απλώς να, κάτι τέτοιες καταστάσεις μου δίνουν κουράγιο και ελπίδα να πιστεύω πως ό,τι αξίζει, ό,τι κάνεις με κόπο και ιδρώτα, θ' ανταμειφθεί αναλόγως μια μέρα. Και παρ' όλη την αδικία που βασιλεύει στον κόσμο μας, το μόνο πράγμα για το οποίο θ' αδικηθείς είναι ότι ίσως τίποτα δε θ' αναγνωριστεί στην ώρα του, αλλά θ' αναγνωριστεί. Και δε μιλάω για τη μουσική μόνο, μιλάω για ό,τι (δημιουργικού χαρακτήρα πράγματα) κάνει ο καθένας μας. Αρκεί αυτό που κάνεις να το αγαπάς. Να κάθεσαι εκεί και να λιώνεις πάνω σ' αυτό, να μην υπολογίζεις τον κόπο σου σαν κόπο, να περνάει η ώρα και να μην το παίρνεις καν χαμπάρι, να μπαίνεις μέσα του και να μη σε νοιάζει τίποτε άλλο για εκείνη την ώρα, όλος ο κόσμος να βγάζει νόημα πάνω σ' αυτό που κάνεις και μόνο.

Να είσαι εκεί.

Και τότε, μια μέρα θα δεις... Το πιστεύω.

Me, Myself or I? (part: 1)

Κάποιοι είπαν ότι άλλαξα... Και μετά πάλι. Και συντομότερα από σύντομα ξανάλλαξα, πήγα πίσω.. Και ύστερα πάλι μπροστά και πάλι πίσω.. Σαν τα ρούχα μιας (πλούσιας) γυναικείας ντουλάπας..
Κάποτε ένιωσα άσχημα. Και ποιος είμαι τελικά? Ο κανένας? Μια μάσκα πίσω από μια μάσκα? Μάσκες επιλογής ανά περίσταση? Να είσαι ο εαυτός σου, λένε, και σε όποιον αρέσεις. Κανείς όμως δε σου δίνει την απάντηση στην ερώτηση, "ποιος είσαι?"..
...Είμαι κ' αυτός, κ' εκείνος, κ' ο άλλος. Για τον καθένα είμαι αυτά που του δείχνω, γιατί απλά, (μόνο) αυτά θέλω να ξέρει. Σ' άλλον δείχνω άλλα κ' είμαι άλλος. Ο καθένας τους σου φέρεται και αντιδρά στις κινήσεις σου ανάλογα με το πως σε "ξέρει" και το τι του 'χεις δώσει. Και γι' αυτούς αυτό είναι η πραγματικότητα ως προς το πρόσωπό σου.
Οπότε δε μπορείς να πεις ότι δεν είσαι "εσύ", απλά είσαι ένα ακόμη "εσύ". Και ποιος τελικά είσαι? Η απάντηση κρύβεται σ' όλα τα "εσύ"... Όλα μαζί σ' ένα τσουβάλι μαζεμένα. Είσαι όλοι τους μαζί, τα πάντα γύρω σου. Του καθενός η γνώμη για το άτομό σου είναι τα κομμάτια του παζλ που κρύβεις μέσα σου.

??/??/2010

Είπε μια φίλη κάποτε... (2)

"Μπορούσε να...τώρα πια...όποτε το ήθελε"

και μου θύμισε ένα συναίσθημα, μια παλιά θεωρία ενός φίλου...

Δε θα το κάνω "αυτό" ποτέ, έλεγε, γιατί φοβόταν τον πειρασμό, την ανθρώπινη αδυναμία στα πάθη της ζωής... Έτσι δε θα χρειαζόταν ποτέ να μπει σ' εκείνο το δίλημμα κρίσης του πότε πρέπει και πότε δεν πρέπει.. Δε θα χρειαζόταν ποτέ να ζυγιάσει το πρέπει με το θέλω του και να ρισκάρει να παρασυρθεί.. Όλοι πάντα έλεγαν, "έλα ρε, γιατί δεν "αυτό" και εσύ μαζί μας?" μα αυτός πάντα αρνιόταν και τους ξενέρωνε.. "Αν κάνεις κάτι μια φορά τότε μπορεί να το κάνεις και δεύτερη και τρίτη και το 'χασες το παιχνίδι. Το θέμα είναι απ' την αρχή να ξέρεις/να πεις το κάνω η όχι", έλεγε..
Το θέμα είναι ότι όλη αυτήν την προσπάθεια αντίστασης την έκανε γιατί τελικά μέσα του ήξερε ότι ήθελε. Ήθελε πάντα το "αυτό" σαν όλους τους άλλους, πολλές φορές ίσως και περισσότερο, απλά φοβόταν πως δε θα κατάφερνε να το κάνει με μέτρο, πως η ανθρώπινη αδυναμία του θα τον κυρίευε. Όμως ήθελε, και δεν το αρνήθηκε ποτέ.
Όταν μια μέρα τους είπε εντάξει, θα το κάνω το "αυτό", κανένα πρόβλημα, ξέρεις τι είπαν όλοι? Χάρηκαν, θεώρησαν πως ξεπέρασε τους φόβους και τα κόμπλεξ του και του δώσανε συγχαρητήρια. Όμως αυτός ποτέ δεν είπε πως έγινε έτσι. Απλά, μετά από τόσο καιρό είχε ανεξαρτητοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό που είχε χάσει τελείως τη διάθεσή του για το "αυτό". Οπότε μπορούσε να το κάνει ή να μην το κάνει όποτε ήθελε.
Η ιστορία δεν είναι συγκεκριμένη. Στο "αυτό" έμπαινε κάθε φορά το κάτι, το οτιδήποτε, από μικρά και ασήμαντα μέχρι μεγάλα και σοβαρά πράγματα, όπου αυτός θεωρούσε αναγκαίο να πράξει αναλόγως.. Και έτσι και γινόταν..
Κάτσε και κρίνε τώρα εσύ αν το αποτέλεσμα ήταν προς το καλύτερο η όχι.. Για τους άλλους σίγουρα ήταν, πλέον αυτός μπορούσε να κάνει τα πάντα. Μπορούσε να είναι αυτό που όλοι οι άλλοι ήθελαν από αυτόν, όπως από κάθε άλλο φυσιολογικό άνθρωπο.. Τι παραπάνω να ήθελαν!? Είχε ανέβει κάθετα στα μάτια τους. Γι' αυτόν όμως? Ήταν καλύτερα?..

...

Ίσως η αντιμετώπιση του φόβου

να μην είναι η απάθεια τελικά.

...

Αφιερωμένο στην έμπνευσή μου,
ξέρει αυτή..