Πάνε 10 χρόνια, ίσως και λίγο παραπάνω, από την εποχή που άρχισα να δίνω συστηματική προσοχή στην αμερικανική country μουσική και να γνωρίζω έναν έναν όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες της παλιάς αλλά και της νέας σχολής. Ποτέ δεν ήμουν fan των πολύ "heavy" ακουσμάτων (ακόμη κι αν κάποια εποχή η εικόνα μου αντανακλούσε το αντίθετο σε μερικούς), αλλά η country είναι το είδος που άρχισα να συμπαθώ πραγματικά όταν άρχισα να εκτιμώ την πιο ήρεμη, την πιο απλή ζωή. Είναι το είδος που μου υπενθυμίζει το ότι η πραγματική ομορφιά της ζωής κρύβεται στην αυθεντικότητα, η οποία συνήθως δε λάμπει εκθαμβωτικά ούτε αναζητά επιτακτικά να εντυπωσιάσει και να κεντρίσει το ενδιαφέρον, φορώντας όλα τα πιθανά στολίδια της δημοσιότητας που μας προσφέρει η κοινωνία. Είναι το είδος που με ανακουφίζει, που μου δίνει χώρο για μια βαθιά ανάσα και με επιστρέφει πίσω στις αξίες μου.
Δε θέλω, όμως, να εστιάσω τόσο στο είδος της country, όσο στους καλλιτέχνες που την αντιπροσωπεύουν και με τα χρόνια ξεχώρισαν στην καρδιά μου, και συγκεκριμένα στον Toby Keith, ο οποίος, αν και κλασικός "βλαχο-αμερικάνος", ήταν απ' τους πρώτους που συγκράτησα.
Με 30 χρόνια καριέρας στον χώρο και 19 στούντιο άλμπουμ, ο Keith άφησε μια μεγάλη ποικιλία τραγουδιών πίσω του, ξεκινώντας με επιρροές από πιο κλασικά country ακούσματα και περνώντας σε πιο σύγχρονες country-rock παραγωγές, πάντα με το χιούμορ να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις συνθέσεις του. Και ίσως αυτό ήταν που με κράτησε στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Δεν είχε σπουδαία φωνή ή κιθαριστικό ταλέντο ούτε προσπάθησε ποτέ να το παίξει αυστηρός ακόλουθος της αυθεντικής country όπως άλλοι. Έπαιζε τη μουσική που του άρεσε, τα έλεγε όπως ήθελε, και όταν ένιωθε την ανάγκη να ξεφύγει μουσικά από τα πλαίσια που τον χαρακτήριζαν είχε πάντα την άνεση να το κάνει. Ήταν αυθεντικός.
Δυστυχώς, άργησα πολύ να μάθω για τον θάνατό του και είμαι τώρα εδώ, ακριβώς δύο χρόνια μετά να γράφω ετεροχρονισμένα προς τιμήν του. Πέρυσι την Άνοιξη, λοιπόν, είχα μπει στο διαδίκτυο να τον ψάξω, γιατί συνειδητοποίησα ότι είχα πολύ καιρό να ακούσω νέα για κάποιο καινούριο τραγούδι ή άλμπουμ του. Πολύ άμεσα ο λόγος έγινε ξεκάθαρος. Ο Toby Keith έδινε σοβαρή μάχη με τον καρκίνο του στομάχους τα τελευταία 3-4 χρόνια και είχε αποσυρθεί από τη σκηνή για ευνόητους λόγους. Τα νέα που αντίκρισα ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά που έψαχνα. Μου ήρθαν κάπως απότομα, αλλά η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν έχει έρθει για να μείνει... Είχα την κρυφή ελπίδα πως κάποια μέρα θα τον έβλεπα και ζωντανά, αλλά τουλάχιστον με το ίντερνετ η μουσική του παραμένει ένα κλικ μακριά. Τιμητικά, μερικά από τα αγαπημένα μου τραγούδια του με τα οποία τον γνώρισα: "Trailerhood", "I Love This Bar", "As Good As I Once Was", "Red Solo Cup", "Bullets In The Gun", "God Love Her", "Whiskey Girl".
“I write about life, and I sing about life; and I don’t over-analyze things”, Keith told The Associated Press in 2001, following the success of his song “I’m Just Talking About Tonight”.
Toby Keith died on February 5th, 2024, at the age of 62, after a battle with stomach cancer. He announced his diagnosis almost two years earlier and bravely fought the disease, returning to the spotlight to receive the Icon Award at the first-ever People's Choice Country Awards in September 2023.
Willie Nelson deeply mourned the death of his close friend and collaborator Toby Keith in February 2024, calling him "one of us" and a wonderful man. Following the news, Nelson shared memories of their "Beer For My Horses" partnership and paid tribute on social media. A year after his death, it was reported that Nelson visited Keith's grave to play his guitar in honor of their friendship.
In March 2024, one month after his death, it was announced that Keith would be posthumously inducted into the Country Music Hall of Fame, having been elected just hours after his death.
R.I.P Toby Keith,
You will be missed.
